‌

شاید تنها چیزی که توی کلاس جذابه پنجره‌ست، زل می‌زنی به آسمونِ ابری و بارونی، زل می‌زنی به درخت های سبزی که کنار دیوار مدرسه‌ان، زل می‌زنی به ساختمانِ مرمری‌ای که بنظر قشنگترین ساختمان شهره، چون به جزئیات و کیفیتش دقت کردم و همه‌جاش رو نگاه کردم. نمی‌دونم شاید پنجره‌های کلاس نجات دهنده‌ن. وقتی کلاس فضای خفه‌ و عجیبی داره پنجره‌ها بازن و می‌بینم که بیرون یه دنیای قشنگه، نیازی نیست مضطرب باشم، نیاز نیست برای ریاضیِ کریه ناراحت باشم و نیازی نیست که خودم رو توی این فضای خفه سرکوب کنم. پنجره ها یادم می‌آرن که اون بیرون طبیعت هست، آسمون هست، سرسبزی و طراوت هست و تازه! یه ساختمون مرمری سبک ویکتوریایی هم هست که هروقت دلم بخواد می‌تونم خودم رو از ارتفاعش تفریحی پرت کنم=).

کاش صورتم نسبت به همه چی واکنش نده و قرمز نشه.

شاید ما بوی جایی رو می‌دیم که ازش اومدیم. کاغذ بوی درخت می‌ده، صدف بوی دریا می‌ده، علف بوی زمین می‌ده، سنگ بوی کوه می‌ده، بارون بوی آسمون می‌ده، برف بوی ابر و آسمون سرد می‌ده، کفش های گلی بوی زمین و مسافت های طی شده رو می‌ده، نینی بوی بغل مامانشو می‌ده. حالا تو بگو، بوی چی می‌دی؟=)

پایان تموم تصمیم‌هام با خودم می‌گم" کاش به حرف مامان گوش می‌دادم."