طبیعت یه جوریه که توی بدترین موقعیت هم که باشی،هزار تا دلیل برای شکرگزاری بهت میده،هزار تا دلیل برای شاد بودن،هزار تا دلیل برای 'زنده' بودن...
فرض کن بعد تمامِ این سختیا(که اکثرا برای ما دانش آموزا همین روزای آخر و فشار درساس)،روزی که آخرین امتحانمونو دادیم بریم زیر سایهی بید بشینیم و راضی از نتیجه یه لبخند پهن رو لبامون باشه و درحالی که داریم بستنی میخوریم کلِ این دوران رو مرور کنیم و بگیم "دیدی می ارزید؟"
پس لطفاً جا نزن باشه؟روزای قشنگ تری در انتظارته=)