^نفسم^ هرچـــه بیهوده مرا کشت، بسم بود، بسم! نفس بی کسیم زنده دلان، قطع کنید! سینه ام چاک کنید، این غبار سیه از روی رخم، پاک کنید. به چه کار آید این چشمه خون؟ این تنِ مرده مرگ که تنِ زنده من کرده چنین آواره. از کف سینه ام آرید برون ببرید، ببرید، دربیابان سکوت! زیر مشتی لجن و سنگ سیه خاك کنید!!!

‹آیا کسی مرا› ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی، در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید. ای واژه های تلخ تنهایی، ای عابران خسته سرنوشت، ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین، آیا کسی مرا، در خاطرات اشک هایش می‌شناسد؟ آیا عابران کوچه های غم، فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می‌نشینند، تا قصه ی ملکه قصر ماتم را باز گویم؟ با شمایم؛ ای آدمهای شیشه ای! من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام. ای کوچه های گلی رویا، آیا گام های دیروز کودکی ام را، با شادی به من باز می‌گردانید؟ با شمایم ای اسطوره های قصر ماتم!!!

"بازگـــشت" بی مرغ آشیانه چه خالی ست خالی تر آشیانه مرغی جفت خود جداست آه ای کبوتران سپید شکسته بال اینک به آشیانه دیرین خوش آمدید اما دلم به غارت رفته ست با آن کبوتران که پریدند با آن کبوتران که دریغا هرگز به خانه بازنگشتند -هوشنگ ابتهاج

✧بـــانگِ دریــا✧ سینه باید گشاده چون دریا تا کند نغمه ای چو دریا ساز نفسی طاقت آزموده چو موج که رود صد ره برآید باز تن طوفان کش شکیبنده که نفرساید از نشیب و فراز بانگ دریادلان چنین خیزد کار هر سینه نیست این آواز -هوشنگ ابتهاج

☆گـــریه سیب☆ شب فرو می افتاد به درون آمدم و پنجره ها رابستم باد با شاخه در آویخته بود من در این خانه تنها تنها غم عالم به دلم ریخته بود ناگهان حس کردم که کسی آنجا بیرون در باغ در پس پنجره ام می گرید صبحگاهان شبنم می چکید از گل سیب -هوشنگ ابتهاج

♬صبوحی♬ برداشت آسمان را چون کاسه ای کبود و صبح سرخ را لاجرعه سر کشید آنگاه خورشید در تمام وجودش طلوع کرد -هوشنگ ابتهاج

ایران ای سرای امید بر بامت سپیده دمید بنگر کزین ره پر خون خورشیدی خجسته رسید اگر چه دلها پر خون است شکوه شادی افزون است سپیده ما گلگون است که دست دشمن در خون است ای ایران! غمت مرساد جاویدان شکوه تو باد راه ما، راه حق، راه بهروزیست اتحاد اتحاد رمز پیروزیست صلح و آزادی جاودانه در همه جهان، خوش باش یادگار خون عاشقان! ای بهار تازه جاودان در این چمن شکفته باش -هوشنگ ابتهاج