حالا تصور کنید جنگ تموم شده.

در پایان جنگ، دو تن از برادران هوراتی کشته شدند و یکی از برادران که زنده بود به خانه برمی‌گردد و می‌بیند کامیلا سوگوار عزیز کشته‌شده‌ خودش است. وقتی می‌بیند خواهرش به جای خوشحالی برای پیروزی روم، برای دشمن آنها که نامزد او بود گریه می‌کند، عصبانی می‌شود و کامیلا را با شمشیر می‌کشد و می‌گوید هر زنی که برای دشمن روم اشک بریزد، همین سرنوشت اوست.

کامیلا در نقاشی، صدای عاطفه ست که در برابر سیاست و جنگ نادیده گرفته شده. در حالی که سه برادر هوراتی در حال انجام وظیفه هستند، کامیلا در حال تجربهٔ سوگ است. لویی داوید اینطور به تصویر کشیدست که قهرمان بودن چقدر می‌تواند با قربانی کردن ظریف‌ترین عواطف انسانی همراه باشد.

از اینجا بخونید.🔺