اگه ازم بپرسن چقد دوسش داری؟ قطعا میگم: "مگه دریا حساب موج هاش رو داره .."

من آدم عاشق شدن نبودم ولی چشمای تو فرق داشت:)*

♡ لازمَمی؛ تیکه آخر پازلمی همه میدونن که واسه منی انتخاب خاصِ منی....💋🤍✨ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

خاتون شاهکاری تکرار نشدنی بود>>>>❤️🛐

ترکیب این آهنگ و این سریال ماهه>>>🛐🥲

آقای بهبهانی😁

کلی ادم هست هیچکدومشون تو نیستی کاش همه شون نبودن ولی تو بودی....

نور از پشتِ تاریکی می‌جوشد و تو را در بر می‌گیرد؛ انگار جهانی از روشنایی تو را صدا می‌زند. قامتِ تنهایت میان سایه‌ها ایستاده، دست‌هایت گشوده، مثل کسی که هم می‌خواهد رها شود و هم هنوز دل‌بسته است. در دلم غمی شیرین موج می‌زند؛ غمی که از دردِ فاصله‌ها می‌آید، از دلتنگیِ راه‌های نرفته، از اشتیاقِ رسیدن به جایی امن‌تر. انگار تمام خاطراتت روی شانه‌هایت سنگینی می‌کند و در همان لحظه، نور وعده می‌دهد که هنوز امید هست. تو میان تاریکی و روشنایی معلقی؛ نه کاملاً در سایه، نه کاملاً در نور. این تعلیق مثل بغضی است که می‌لرزد اما نمی‌شکند—بغضی پر از عشق، تنهایی، و آرزوی آرام گرفتن. «حتی وقتی گم می‌شویم، هنوز می‌توانیم به سمت روشنایی برویم.» و همین است که آن را هم زیبا می‌کند، هم اشک‌آور، هم عمیق.

می‌شود کسی را از دور دوست داشت؛ بی‌صدا، بی‌ادعا، بی‌طلبِ رسیدن. مثل دستی که در تاریکی کشیده می‌شود و هرگز لمس نمی‌کند، اما هنوز امیدوار است. گاهی عشق همین است؛ نگاه کردن به نوری که حتی نمی‌داند تو در سایه ایستاده‌ای. دانستن اینکه مسیرت به او نمی‌رسد، اما قلبت همچنان به سمتش می‌تپد. تو نه سهمی می‌خواهی، نه پاسخی؛ فقط می‌خواهی حضورش جایی در جهان باشد تا بدانی برای چه نفس می‌کشی. و دردناک‌ترین بخشش این است که او حتی نمی‌داند تو برایش می‌لرزی، برایش می‌نویسی، برایش بی‌خوابی می‌کشی. فاصله میان شما نه فقط راه، که یک جهان است؛ جهانی که پر از ستاره است، اما جای تو در آن دیده نمی‌شود. با این حال، تو انتخاب می‌کنی بمانی؛ نه برای رسیدن، که برای یاد گرفتن معنای دوست داشتنِ بی‌قید و شرط—دوست داشتنی که شاید هیچ‌وقت دیده نشود، اما تا همیشه در قلبت زنده می‌ماند.