... آنقدر دوستَت دارم که خودم هم نمی‌دانم چقدر دوستَت دارم هر بار که می‌پرسی، چقدر؟ با خودم فکر می‌کنم؛ دریا چطور حساب موجهایش را نگه دارد؟! پاییز از کجا بداند هر بار چند برگ از دست می‌دهد؟! ابرها چه می‌دانند چند قطره باریده‌اند؟! خورشید مگر یادش مانده چند بار طلوع کرده است؟! و من، چطور بگویم که، چقدر دوستَت دارم...

از این جسم بی‌روح دیگه چیزی نمونده باقی🙃

توصیف ِ حالم را از چشمایِ بی جانم بخوان.

در آخر، قول‌ها کلمه‌ای بیش نبودند .

و ناگهان، به یاد آنچه با تو گذرانده بودم، گریستم.

درسته از ریاضی متنفرم ولی دلیل نمیشه از شمردن پول خوشم نیاد.😌

کاش برمیگشتم به اون موقع که بچه بودم و فکر میکردم تنهایی فقط یعنی کسی تو خونه نیست:))

"کاش بزرگ‌ترین دغدغه‌م این بود که فردا چی بپوشم، نه اینکه فردا چی میشه...."

اسممو دوست دارم به شرطی که تو صدام کنی!

دلمم واﺳﺖ ﺗﻨﮕﻪ ، اﻧﺪازه ﺗﻬﺮان:/