سلام ☺️🌱

امروز به بچه های شیطون ۱۲ انسانیم تمرین دادم بنویسن گفتن زنگ پیش ریاضی داشتیم و معلمم گفته سوالات رو خودت حل نکردی!! پ. ن: این دانش آموزم اصل کاری شیطون های کلاسه😉

منم بهش این جواب رو دادم ☺️🌱

حالا نتیجه 👇😳

چه رنگی رنگیم نوشته 😍🥺 البته جواب هاش ایراد داره امااااا مهم اینه که خودش نوشته☺️😎

اما نتیجه اخلاقی 😄👇🏼

بچه ها نیاز به کنترل بیرونی ندارن❌ ✅بچه ها نیاز به دیده شدن دارن ✅نیاز به حس امنیت دارن و اینکه قضاوت نمیشن حتی اگر خطا کنن گاهی ما ناآگاهانه خودمون بچه ها رو تقلب کار و استرسی بار میاریم ! ✅فقط کافیه کمی بهشون حس امنیت بدیم ✅تلاششون رو به اندازه سطحشون ببینیم ✅انتظار معقولانه ای داشته باشیم

متأسفانه ما خودمون در سیستم آموزشی رشد کرده‌ایم که در اون «ارزش» بیشتر از اونکه به تلاش، یادگیری و پیشرفت تدریجی داده بشه، به نمره گره خورده بود!! تو چنین فضایی خیلی از ما یاد گرفتیم که موفقیت یعنی گرفتن نمره ۲۰😒 ❌ یعنی بی‌نقص بودن، اشتباه نکردن،کامل بودن،..... ❌ به مرور هم کمال‌گرایی برامون تبدیل شد به یک معیار پنهان: اگر کامل نباشه، پس کافی نیست

❌مشکل اینجاست که همین الگو را ناخواسته به نسل بعد منتقل می‌کنیم. 😵‍💫 همان فشار برای بهترین بودن، همان ترس از اشتباه کردن، همان تعریف محدود و بسته از موفق شدن.... 🤔بعد وقتی می‌بینیم بچه‌ها خسته می‌شن، انگیزه‌شون کم می‌شه یا از یادگیری فاصله می‌گیرن، تعجب می‌کنیم که: «پس چرا جواب نمی‌ده؟»

⚠️در حالی که اگر صادقانه نگاه کنیم، این مدل حتی برای خود ما هم اونطور که باید جواب نداده .... ‼️خیلی‌هامون با اضطراب درس خوندیم، از اشتباه کردن ترسیدیم، و گاهی به جای لذت بردن از یادگیری فقط دنبال رد کردن امتحان‌ها بودیم..... ⚠️ نمره خوب گرفتیم، اما هیچوقت احساس رشد واقعی یا رضایت عمیق از خودمون نداشتیم!!!

حالا دیگه تصمیم با ماست همون چرخه باطل بی نتیجه رو تکرار کنیم♻️ و یا به فکر تغییر و بهبود باشیم✅

یکی از راه های جمع بندی درس ها و حتی تدریس نکات که هرساله انجام میدم استفاده از مایند مپ یا نقشه ذهنی هست😍🌱