من نیاز داشتم تنها یک نفر در این دنیا مرا باور می‌کرد.

یه تیکه کاغذ(دفترم) حس درک شدن بیشتری بهم داد تا آدم‌ها.

فروغ عزیزم، پشت این پنجره هیچ نامعلومی نگران من و تو نیست.

رقیصدن های ناشیانه، خط چشم کشیدن، نصفه شب ها کف آشپزخونه، نوشتن و کتاب خوندن، فیلم و سریال دیدن، بوی موهام بعد حموم و بافتنشون به یه طرف، خوندن اشعار فروغ و اشک ریختن و اشک ریختن، با ملایم ترین حالت ممکن رسیدن به گل و گلدون ها و کشیدن انگشت هام روی برگ ها، چای چای چای، سنتور زدن های شبانه، گاز زدن سیب ها، شنیدن حرف های هر آشنا و غریبی، بودن بودن بودن این چیزیه که من می‌خوام با تموم وجود اشک ریختن و با تموم وجود لبخند زدن، خیلی وقته که کوچ کردم و نبودم، وقت برگشت نیست؟

می‌دونم همه نگاهشون به لب هاست، ولی من نیاز داشتم کسی به چشم هام نگاه کنه و از پیچ و خم مژه هام و رگ های توی چشمام و حالت پلک هام همه چیز رو حس کنه.

گاهی لاک هام رو پاک می‌کنم و از سادگی ناخن هام لذت می‌برم. عاشق سادگی ام چه تو ناخن هام، چه تو ظاهر، چه تو رفتار.

دلم برات تنگ شده