دیگه نمی‌تونم بیشتر از این به همه چیز اهمیت بدم

My hands become one with the pens.

بس که جفا ز خار و گل دید دلِ رمیده‌ام همچو نسیم از این چمن پایْ برون کشیده‌ام شمع طرب ز بخت ما آتش خانه‌سوز شد گشت بلای جان من عشقِ به جان خریده‌ام حاصل دُوْر زندگی صحبت آشنا بُوَد تا تو ز من بریده‌ای من ز جهان بریده‌ام تا به کنار بودیَم بود به جا قرار دل رفتی و رفتْ راحت از خاطرِ آرمیده‌ام تا تو مراد من دهی کُشته مرا فراق تو تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده‌ام چون به بهار سر کند لاله ز خاک من برون ای گل تازه یاد کن از دلِ داغ‌دیده‌ام یا ز ره وفا بیا یا ز دل رهی برو سوخت در انتظار تو جانِ به لب‌رسیده‌ام -رهی معیری

"زندگی جای دیگری‌ست"

احساس می‌کنم یه تکه پوست مرده هستم که دیر یا زور کنده می‌شود و به باد می‌رود.

منم همیشه همون جا صبر می‌کنم تا برگردی.

حاجی تا صبح قران به دست گرفت گناهاناش بخشیده شد اما کارگر خسته بعد از افطار خوابش برد و گناهان امسالش به گناهان سال پیشش افزوده شد این است اعتقادات مردم سرزمین من حسین‌پناهی

یه چیزی می‌گم و میرم، دیگه این دنیا به درد نمیخوره.

صبح تا شب دارم آهنگ گوش میدم و آهنگ گوش میدم.

در جهانی که من دارم خاطرات محو نمیشوند. تک تک آدم‌ها باقی میمانند. با تمام تاثیراتی که بر زندگی‌ام گذاشته‌اند. -سامان کرم‌ پور