"گلسای من؛ گلسای مهربون من"

آقای راننده تو راه برگشت برامون 'دلم میخواد به اصفهان برگردم بازم به اون نصف جهان برگردم' پلی کرد. و منم همینطور واقعا. دلم میخواد این اردو دکمه ش از اول بخوره و دوباره با همین جمع به اون نصف جهان برگردیم و همینقد خوش بگذرونیم.

یادم می‌ماند، یادم می‌ماند، یادم می‌ماند.

" من باغ را گشتم، عشق کاشتم اما غم رویید"

برای هضم کردن همه چیز نیاز دارم به یک سال استراحت

اهمیت نده. اهمیت نده. اهمیت نده.

صداها و حرف ها و نگاها تو مغزم تکرار و تکرار می‌شن.

فقط یه چیزی رو می‌دونم که تقصیر من نبود

وقتی به آسمون نگاه می‌کنم حالم خوب میشه

تو همه چیز عالی بودن، نفر اول بودن، برتر بودن، پرفکت بودن، همیشه نمره ها ۲۰، مدال های طلا روی دیوار اویزون، همزمان هم هنرمند بودن هم درسخون بودن هم ورزشکار بودن هم کار کردن و در همه‌ی اینها فوق العاده بودن؟ چیزهایین که همیشه درحال تلاش برای رسیدن بهش بودم اما همه‌ی این ها فقط یک چیز رو بازتاب می‌کنن، کمالگرایی، تلاش برای کافی بودن، مقایسه کردن خودم با بقیه ووو.