Bad Omens.
به دار اویخته شدم تمام.
بیوشیمی یه کابوس بود و من بسیار ترسیده و مادرم را میخواهم
Bad Omens.
یکشنبه تعطیل بشه تیکتاک و پاک میکنم.
یکشنبه تعطیل نشد ولی اگر هم تعطیل میشد من تیکتاک رو پاک نمیکردم.
چون هیچ چیز توی این دنیا ارزش این رو نداره که براش تیکتاک نازنینم رو که الگوریتمش رو آجر به آجر چیدم پاک کنم.
حتی امتحان بیوشیمی.
نمیتونم توصیف کنم که چطوری دارم سر کلاس برای بقا میجنگم. تمام سلول های بدنم خوابشون میاد و من با تمام وجود دلم میخوام همینجا کف کلاس بخوابم.
نکته جالب اینه که هنوز یک ساعت دیگه از کلاس باقی مونده.
من اصلا نمیتونم سنگینی سرم رو روی بدنم تحمل کنم وقتی که همش تمایل داره بیوفته رو میز.
بچها ببینید. یه قضیه ای وجود داره و اونم این هست که
شما وقتی مدام به این فکر کنید که چه کاری درسته و چه کاری غلطه و سعی کنید خودتون رو کنترل کنید، کم کم خود واقعیتون رو فراموش میکنید.
اینکه آدم یک سری چیز های منفی و بد رو درونش کمرنگ کنه و از بین ببره اصلا بد نیست،
ولی این که مدام سعی کنید خودتون رو تبدیل کنید به اون مدلی که دیگران میپسندن، خیلی آسیب زننده ست.
نیاز نیست که همه آدم های اطرافتون شما رو دوست داشته باشند، نیاز نیست که برای نگه داشتن اونا کنار خودتون دست به هر کاری بزنید.
حتی نیاز نیست خودتون رو تغییر بدید تا اونا احساس راحتی باهاتون داشته باشند.
خودتون باشید و اجازه بدید آدم هایی که دنیای شما رو نمیفهمند به مرور کمرنگ بشند و یا حتی ترکتون بکنند.
هدایت شده از کافه اتاق فکر☕️
بیوشیمی فریبم داد، میکروب شناسی عذابم می دهد، از برنامه نویسی وحشت دارم، همانا میان ترم مارا خواهد کُشت
به من آناتومی بدهید!