🔰سلام بر شما که bored هستید! راستش بعد پیامِ دوم، دیگر لبخند زدم. نوشتی درد را زیسته‌ای، عشقِ نافرجام کشیده‌ای، جانت را هم پایِ کلمات قربانی کرده‌ای… بعد در توصیفِ حالِ اکنونت می‌گویی کمی Bored هستی؟! برادر/خواهرِ من! ترکیبِ این‌ها شبیه این است که کسی از وسطِ میدانِ جنگ و بمباران برگردد و بگوید: «وای، چقدر حوصلم سر رفته!» درد کشیدن و عشقِ نافرجام، آدم را «مَلول» می‌کند، نه bored. «ملال» خصلتِ آدمی است که از جهان پُر شده، اما bored بودن، مالِ وقت‌هایی است که عصرِ جمعه روی کاناپه لم داده‌ایم و منتظریم یک چیزی (حتی متنِ خودمان) ما را سرگرم کند. همین یک کلمه‌ی فرنگی نشان می‌دهد که ماجرا هنوز به استخوانت نرسیده است. ما آدم‌ها (شاید عاشقانِ نویسندگی) گاهی خودمان را بدجوری گول می‌زنیم. می‌رویم وسطِ میدان‌مینِ زندگی، ترکش هم می‌خوریم، اما ته‌دلمان می‌گوییم: «آخ‌جان! عجب سوژه‌ی بکری شد برای یادداشتِ بعدی!» این‌ها چک‌لیستِ پرواز نیستند که قبل از تیک‌آفِ قلم، یکی‌یکی تیک بزنیم و بگوییم: «خب، همه‌ی پیش‌نیازها پاس شد، پس چرا متنم پرواز نمی‌کند؟» این یعنی ما درد را برای خودِ درد نکشیده‌ایم؛ ما «کاسب‌کارانه» درد کشیده‌ایم تا برای رزومه‌ی نویسندگی‌مان مایه جمع کنیم. کلمه اما موجودِ باهوشی است؛ این کاسب‌کاریِ پنهانِ ما را می‌فهمد، دستمان را می‌خواند و روی کاغذ جان نمی‌گیرد. گفتی مراسمِ پیش‌نویسی و قربانی کردن را به‌جا آورده‌ای اما گوشتِ این قربانی به دلت نمی‌نشیند. دو دلیلِ ساده دارد: یک. خام‌خواریِ تجربه: ما عجولیم. فکر می‌کنیم درد و عشق، بلافاصله تبدیل به کلمه می‌شوند. نه! تجربه باید در وجودِ آدم «رسوب» کند. انگور را که همان روزِ اولِ چیدن بچلانی، نهایت می‌شود آب‌میوه! زمان می‌برد تا در خمره‌ی وجودت تخمیر شود. تو گویی عجله داری از خونِ تازه‌، جوهر بسازی. متنی که زود نوشته شود، بوی خامی می‌دهد. دو. حضورِ مزاحمِ خودمان: مشکلِ متن، بی‌جانیِ کلمات نیست؛ حضورِ بیش از حدِ «خودمان» است. تو با یک غرورِ پنهان پشتِ متن ایستاده‌ای، با عینکِ یک آدمِ bored نگاهش می‌کنی تا ببینی کِی قرار است خودت را شگفت‌زده کند. متن زمانی جان می‌گیرد که ما هنگامِ نوشتن، دست از سرِ کلمات برداریم و «مَن»ِ خودمان را فراموش کنیم. پس فعلاً بی‌خیالِ زور زدن شو. آن کلمه‌ی فرنگی را هم از ذهنت بیرون کن. بگذار تجربه‌هایت در تاریکیِ ذهن بپوسند و خاک شوند؛ گیاهِ کلمه، به‌وقتش از همان خاکِ پوسیده جوانه خواهد زد. راستی، آقای نویسنده هم، بابایت است؛ دختر/پسرِ آقایِ حاجی..! یا علی. #ناشناس_با_دبیر #یادداشت_دبیر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰محکومیت‌های بین‌المللی اگر راهگشا بود؛ دردهای غزه را التیام می‌بخشید! ✍🏻 #لیلا_خدایار –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت #حقوق_بی_بشر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

اینقدر قشنگ و شیرین همه‌تون پیام می‌دید، آدم دلش می‌خواد یه کانال دیگه بزنه، همه‌ی این ناشناس‌هاتون رو یه‌جا جمع کنه اونجا... #ناشناس 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

👤 #مهران_غفوریان: تا آخرین قطره خون پای «ایران» می‌ایستم این بازیگر سینما و تلویزیون که از ابتدای حمله رژیم صهیونی و آمریکا به ایران واکنش‌های متعددی نشان داده است، نوشت: «تا آخرین قطره خونم پای وطنم، خاکم، ایران عزیزم خواهم ایستاد. برای من هر یک نفر از بچه‌های مدرسه میناب مثل دخترم هانا بود... انگار ۱۶۸ هانا توی اون مدرسه بودن؛ جگرمون سوخت... و از خون‌شون نمی‌گذریم. #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰به هلی‌شات نیازمندیم با همسرم رفتیم سینما اسفند ببینیم. قصه‌ی پسر عرب جنوبی به اسم علی هاشمی که یک طرح عملیاتی بکر آورده بود اما برای اجرایی شدنش مدام به مانع می‌خورد. یکی از موانع توجیه فرمانده‌هان رده بالا بود. در جلسه‌ی فرماندهان یکی از سرسخت‌ترین مخالفان غلامعلی رشید بود. بعد از تمام شدن فیلم وقتی از سینما بیرون آمدیم با همسرم راجع به آن قسمت جلسه‌ی فرماندهان و شخصیت‌های شناخته شده‌اش صحبت کردیم. هنوز خبری از جنگ دوازده روزه نبود و من از غلامعلی رشید چیزی نمی‌دانستم جز یک اسم که به گوشم آشنا بود. همسرم گفت: به این یک تکیه فیلم نگاه نکن می‌دونستی غلامعلی رشید یه نابغه نظامیه. گفتم: ولی خیلی بد پرداخت شده بود آخه اون چه دیالوگی بود. همان تک جمله همسرم باعث شد، آن تصویر از غلامعلی رشید که یک مانع بزرگ بود در برابر ایده‌ی تازه‌ی یک جوان توی ذهنم ته‌نشین نشود. جنگ که شروع شد غلامعلی رشید جز اولین شهدا بود. فرمانده‌ی قرارگاه خاتم که بعد از شهادتش از طراحی عملیات‌هایش می‌گفتند، از این که مو را از ماست بیرون می‌کشیده، از این که تا چند لایه بعد را محاسبه می‌کرده، فرمانده‌ای با جدول‌ها و پرونده‌هایی در دست که میزان موفقیت عملیات‌های وعده‌ی صادق را تحلیل و حرکت دشمن را پیش بینی می‌کرده است. بعد از شهادت غلامعلی رشید به این فکر کردم که بعضی از ما نسبت به آدم‌هایی که می‌شناسیم مثل آن دوربین سینما عمل می‌کنیم، سوژه را از یک زاویه‌ی خاص می‌بینیم، روی نقطه ضعف‌هایش زوم می‌کنیم حتی گاهی با لنز غبار گرفته بهشان نگاه می‌کنیم. این طور می‌شود که گاهی قهرمان‌ها را یک مانع بزرگ می‌بینیم. یاد گرفتم باید مثل یک دوربین هلی‌شات باشم کمی فاصله بگیرم، دور سوژه‌ام بچرخم و از زوایای مختلف ببینمش، ضعف‌ها و قوت‌هایش را باهم ببینم آن وقت به آدم‌های سرزمینم، به آینده امیدوارتر خواهم شد و شکرگذارتر. ✍🏻 #فاطمه_نصراللهی‌نسب – هیئت تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

👤 #محمد_معتمدی: آمریکا و اسرائیل درحال ارتکاب هزاران ۱۱سپتامبر در ایران‌اند معتمدی خواننده موسیقی ایرانی با انتشار یک استوری به زبان انگلیسی نوشت: «جنایت جنگی بزرگ. بمباران مدرسه‌ها، پل‌ها، داروسازی‌ها، دانشگاه‌ها، خانه‌ها، واکسن‌سازی‌ها، پتروشیمی‌ها، کارخانجات غیر نظامی، بانک‌ها، فرودگاه‌ها و ... یازدهم سپتامبر را به یاد دارید؟ این روزها دولت امریکا و اسراییل، در حال ارتکاب هزاران یازدهم سپتامبر در ایران هستند. #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

اون حرف اشاره به نظریه کوه یخِ همینگوی داره، اینجا می‌تونید مختصرا بخونید: 🔗 https://eitaa.com/bahanesh/128 در مورد کلیشه هم، این مطلب‌مون رو خیلی دوست دارم: 🔗 https://eitaa.com/bahanesh/972 #ناشناس 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

هنر از ثروت‌هایی نیست که یکسره با کدّ یمین و عرق جبین به دست آمده باشد. تا قریحه و استعداد هنری در شما نباشد، هر قدر هم که زحمت بکشید، باز همچنان در آن خَم اوّل باقی خواهید ماند. آن قریحه، کار و دستاورد شما نیست؛ آن را به شما داده‌اند. خدا همه نعمتها را به انسان میدهد؛ هرچند مجرای آن، جامعه و پدر و مادر و محیط و چیزهای دیگر است. شما زحمت کشیده‌اید، اما فرصت و همّت زحمت کشیدن را هم خدا به شما داده است، تا توانستید در وجود خودتان هنر را به اعتلاء برسانید. 🗓 ۱۳۸۰/۰۵/۰۱ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰در دنیایی که حق نداری آزاد و مستقل باشی؛ باید مرگ آزادی را به سوگ نشست. ✍🏻 #لیلا_خدایار #حقوق_بی_بشر #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻پیشنهاد جالب یک هنرمند درخصوص توقیف اموال سلبریتی‌های حامی دشمن محمدحسین نیرومند، هنرمند و مدیر فرهنگی نوشت: در خصوص توقیف و مصادره اموال چهره‌های معروف حامی دشمن آمریکایی و صهیونی خارج از کشور توسط قوه قضائیه، پیشنهاد می‌کنم برای هر حکم قضایی یک پیوست مرتبط با مکان‌های بمباران‌شده و این افراد و اشخاص ارائه کند. مثلا توقیف اموال علی زارچی برای بازسازی دانشگاه شریف، برزو ارجمند برای مراکز فرهنگی و هنری، علیرضا فغانی برلی بازسازی ورزشگاه ۱۲هزار نفری آزادی و... اختصاص داده شود. #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📝 آن‌جا که رنج، ایمان را محک می‌زند 🔻او می‌گوید: «إِن تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ»؛ اما دل‌های ما، سرگردان میان یقین و تردید، زیر لب زمزمه می‌کنند: رنج ما کجا و رنج آن‌ها کجا؟ 🔻ما در غم از دست دادن مردانی چون «سلیمانی»، «رئیسی»، «نصرالله» و «خامنه‌ای» با ناباوری به جای خالیِ پرناشدنی‌شان خیره می‌شویم و در دل می‌گوییم که دیگر زمین، شبیه آنان را نخواهد دید. گویی این جای خالی را هیچ روحی پر نخواهد کرد؛ گویی سنگرهایی که به دستان‌شان بنا شد، قرار است برای همیشه بی‌نگهبان بماند. 🔻رنج ما، زخمی گذرا نیست که مرهم زمان آرامش کند؛ این زخم، ریشه در جان دارد، در استخوان، در روحی که ناگهان خودش را بی‌پناه حس می‌کند. ما با رفتن‌شان، فقط انسان‌هایی را از دست نداده‌ایم؛ ستون‌هایی فروریخته است و نزدیک است که کل این خیمه فرو بریزد... 🔻و مگر نه این‌که ایمان، درست در همین لحظات آزموده می‌شود؟ لحظاتی که باور به او و تسلیم در برابرش، سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد... 📌رنج ما و آن‌ها یکسان نیست؛ همان‌طور که معبود ما نیز یکسان نیست؛ خدای ما «الله» است و خدای آن‌ها، یک گوساله... و تفاوت رنج ما و آن‌ها دقیقا همین‌جاست؛ نه از خود رنج، بلکه از آن‌چیزی است که به آن تکیه کرده‌ایم. ✍🏻 محمدجواد مقدسی –هیئت تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh