📌بهانش؛ کارگاه ساخت سازه‌ی روایت ✍🏻 #یادداشت_دبیر 1⃣ هر «منِ» جمعی، برای آن‌که به «ما» تبدیل شود، نیازمند یک روایت است؛ روایتی که از درون بجوشد و از بیرون تحمیل نشود. روایت، نرم‌افزار هویت جمعی است. بدون این نرم‌افزار، بهترین و قوی‌ترین سخت‌افزارها (افراد) نیز جزیره‌هایی منفصل باقی می‌مانند. «خانه‌ی نویسندگان بهانش»، پیش از آن‌که یک مکان باشد، یک «بهانه» است؛ بهانه‌ای برای ارتقای این نرم‌افزار. ما بیش از آن‌که به فکر «خط تولید» متن باشیم، دغدغه‌مند «آزمایشگاه کنترل کیفیت» آن هستیم. 2⃣ برای این آرمان، چند ابزار تعریف کرده‌ایم. اسم‌شان مهم نیست، کارکردشان مهم است: یکی، الفبای کار است؛ دوره‌های مقدماتی «بمب‌نویس» که زیرساخت اولیه را فراهم می‌کند. دیگری، «خوانش بهانش» است؛ جایی که متن‌های بزرگان ادبیات را می‌خوانیم تا گوش‌مان به لحن و چشم‌مان به ساختار عادت کند. مهم‌ترین بخش، «ویرایش بهانش» است؛ گروهی مجازی که در آن، متن‌ها برای تشریح –نه تشویق– روی میز می‌آیند. این‌جا، متن از نویسنده‌اش جدا می‌شود و به یک «موضوع برای گفت‌وگو» بدل می‌گردد. زنگ نویسندگی کانال هم، جرقه‌هایی است برای روشن نگه داشتن موتور ذهن. هدف، ساختن یک زیست‌بوم است؛ زیست‌بومی صمیمی برای اهالی قلم جبهه‌ی انقلاب تا در تعامل با یک‌دیگر، به پیشرفتی پایدار برسند. 3⃣ دو مفهوم را باید از هم تفکیک کرد: انتشار و ارتقا. انتشار، امروز به لطف پلتفرم‌های متنوع مجازی و بسترهای فراهم‌آمده توسط مراکز فرهنگی جمهوری اسلامی، امری سهل و در دسترس است. الحمدلله مخاطب متدین هم کم نیست. اما این سهولت، آفتی دارد به نام «تورم متن». وقتی حجم تولید از کیفیت آن پیشی می‌گیرد، ارزش کلمه سقوط می‌کند. ما در «بهانش» روی متغیر دوم سرمایه‌گذاری کرده‌ایم: ارتقا. ارتقا در خلأ رخ نمی‌دهد؛ در گفت‌وگو، در نقد و در شنیدن دیگری اتفاق می‌افتد. امروز همه بلندگو به دست گرفته‌ایم و به دنبال شنونده می‌گردیم، غافل از آن‌که پیشرفت واقعی در «گفت‌وگو» است، نه در «مونولوگ‌های موازی». 4⃣ نقد، آینه‌ی بی‌رحم پیشرفت است. ما غالباً از آینه فراری هستیم، چون «منِ» ما را عریان می‌کند. شهوت نوشتن، تنها یکی از جلوه‌های «من» است؛ شهوت دیده شدن، تحسین شدن، امضا گرفتن پای متن و بالا رفتن عدد بازدید. این‌ها همه، اعتباری است و فانی. تمرین «نقدپذیری» و مهم‌تر از آن، تمرین «نقد کردنِ» منصفانه، نوعی مبارزه با نفس است. گاهی باید سکوت کرد و به جای تولید یک متن جدید، به قوام یافتن متن دیگری کمک کرد. این همان نقطه‌ای است که «من» در «ما» حل می‌شود و سازه‌ی جمعی، یک پله بالاتر می‌رود. ما هنوز با ایده‌آل این سازه فاصله‌ی بسیاری داریم، اما دست‌کم، «بهانش» را برای ساختن پیدا کرده‌ایم. #روایت_بهانش #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

دیروز آقا محمدجوادخان مقدسی رو دیدم. گفت: پس چرا ادامه‌ی مباحثه رو نذاشتی؟ یادم رفت، ببخشید. امروز اطاعت امر شد: گفتگو بین بچه‌های تحریریه، پیرامون این متن شکل گرفته بود. 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

وطنِ حقیقت، سرزمینی است که هرکس به اندازه شجاعتش می‌تواند به آن نزدیک شود. هرچه ترس بیشتر، فاصله عمیق‌تر. ✍🏻 #جواد_جعفری –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 عهدی ابدی چشم دریچه‌ی دل است. بعضی صحنه‌ها فقط دیده نمی‌شوند؛ از چشم می‌گذرند و بر دل می‌نشینند. گویی ملائک دستِ دل را گرفته، از بندِ دنیا رها کرده و بر فراز ابرها به پرواز درمی‌آورند. و چه صحنه‌ای زیباتر و دلنشین‌تر از دیدنِ راز و نیاز کسی که عزیزِ دل است؟ در آن لحظاتِ روحانی، بیننده تنها قامت بستن و رکوع و سجودِ عاشقانه‌ای را نمی‌نگرد، بلکه شکفتنِ روحی را به نظاره می‌نشیند که خویشتن را به زلفِ معشوقی ازلی گره زده و آرامشی شیرین بر جان می‌نشاند. گاهی این لحظات، مانند نماز خواندنش بر پیکرِ حاج قاسم، چنان حزن‌انگیز است که یادآوری‌اش پس از سال‌ها نیز بغضی نفس‌گیر کنج گلو می‌نشاند. گاهی نیز مانند صلابتِ حیدری‌اش در جمعه‌ی نصر، سینه را آکنده از غرور می‌کند. اما زمانی که آن ذکرهای نجواگونه و سجده‌های طولانی، ختمِ به شهادت می‌شوند، آن تصویر دیگر تنها خاطره‌ای دل‌چسب نیست؛ بلکه عهدی ابدی می‌شود برای گره زدنِ دل به مسیرِ او. دیدن آن صحنه‌ها، نه تنها دریچه‌ی دلِ بیننده را به افلاک گشوده، بلکه یادش هم یادآورِ آسمانی است که آن عزیز، اکنون در آن سکنا گزیده. اینجاست که چشم، نردبانی می‌شود که دل را از فرش به عرش می‌رساند. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل رفت بی‌آنکه سهمی بخواهد، جز لبخندِ آرامِ سرزمینش… 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📍#فراخوان 📢 رسانه فکرت، خبرگزاری تسنیم و مرکز ارتباطات بین‌الملل و جنگ روایت‌ها دانشگاه امام حسین(ع) برگزار می‌کنند: 🪧 فراخوان یادداشت و مقالات 💥 افق صبح ➖از طوفان رسانه تا اقناع عمومی در ایران پساجنگ 📅 مهلت ارسال: ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ 📥 لینک ارسال آثار: @Journalist_re 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 ادبیات؛ ژنتیکِ فرهنگی یک ملت ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۷۰/۱۲/۰۵ 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh