📌 علاقه‌مندی‌های من ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 📔 خون دلی که لعل شد 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📻 اینجا پایان روایت بدرقه اوست ولی جای خالی‌اش همیشگی است... اپیزود آخر: «یک نبودن همیشگی» ✍🏻 و 🎙️ریحانه مروتی –تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 از شراره تا شعور 📌 بخش ۲/۲ و دوست‌ داشتن؟ دوست‌ داشتن اصلا چیز کمی نیست. دوست‌ داشتن اگر بر شناخت بنا شود، اگر از احترام عبور نکند، اگر در بستر «زمان» خودش را ثابت کند، می‌تواند مؤدب‌ترین صورت محبت باشد. دوست‌ داشتن، آن‌جایی که هوس نیست و عادت نیست و معامله نیست، تمرین خروج از خود است. نه با سروصدا و آتشفشان؛ با دوام. با ماندن. با دیدنِ دیگری چنانکه هست، نه چنانکه ما به کارش داریم. آدم خام، محبوب را می‌خواهد چون چیزی از کمبود خودش را در او جبران می‌کند. آدم پخته، محبوب را دوست می‌دارد چون در او پرتوی از کمال دیده است. فرق این دو، فرق تصاحب است با تشرف. دوست‌ داشتن حقیقی، اگر در جان آدم دوام بیاورد، کم‌کم از سطح ذوق و سلیقه عبور می‌کند و وارد قلمروی شدن می‌شود. دیگر فقط این نیست که: «من او را می‌خواهم.» این است که: «من در این خواستن، دارم چه می‌شوم؟» این سؤال مهمی است. ملاصدرا اصلا همین‌جا خانه دارد: در شدن! در اینکه جان، ایستا نیست. آدمی هر لحظه در حرکتی درونی است؛ یا رو به شدت وجود، یا رو به فرسودگی. پس محبت هم با جان حرکت می‌کند. اگر جان بالا برود، محبت از تملک به تکریم می‌رسد. اگر جان فروبپاشد، محبت هم از معنا تهی می‌شود و می‌افتد به دست خودخواهی. پس عشق و دوست‌داشتن، دو کشور جدا نیستند که مرز بسته باشند. دوست‌ داشتنِ پاک، اگر در مسیر کمال بیفتد، می‌تواند نردبان عشق شود و عشق حقیقی، اگر از جنس حقیقت باشد، ناگزیر در صورت دوست‌ داشتن پایدار ظاهر می‌شود: در وفاداری، در مراقبت، در صبر، در فهم، در طاقت آوردن رنج رشد. عشقی که هیچ نسبتی با مسئولیت ندارد، بیشتر به تب شبیه است تا به آفتاب. کار عشق، دریدن پرده است. کار دوست‌ داشتن، ساختن پسِ پرده. عشق، «من» را می‌شکند. دوست‌ داشتن، «ما» را تربیت می‌کند. و آدم، اگر بخت این را داشته باشد که اسیر ابتذال احساس نشود، می‌فهمد که این دو در نهایت، نه رقیب‌اند و نه بدل هم. یکی بی‌دیگری یا به آشوب می‌رسد یا به خشکی. عشق، اگر در دوست‌ داشتن ته‌نشین نشود، می‌سوزد و تمام می‌شود. دوست‌ داشتن، اگر از شراره‌ی عشق بی‌نصیب بماند، می‌تواند مؤدب و مفید و حتی نجیب باشد، اما آسمانِ جان را جابه‌جا نمی‌کند. حکمت ماجرا شاید همین باشد: آدم، اول با حال تکان می‌خورد؛ اما با کمال ماندگار می‌شود. ✍🏻 محمدحسین نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 📖 تکه‌هایی از یک کل منسجم 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📱 هر روز هزاران متن منتشر می‌شوند، اما چندتایشان ما را می‌خوابانند روی لبهٔ صندلی؟ چندتایشان چنان می‌کشندمان که فراموش می‌کنیم برای چه گوشی را برداشتیم؟ 🎵 یک روایت خوب، شبیه همان لحظهٔ سکوت بین دو نت موسیقی است. ننوشته‌ها و نوشته‌ها کنار هم معنا می‌دهند. 🚶‍♂️ در این یادداشت، قرار نیست بگویم «چگونه بنویسید». قرار است قدم بزنیم توی یک خیابان فرضی و توی هر ویترین، یکی از آن ویژگی‌هایی را ببینیم که یک روایت ساده را به خاطره‌ای ماندگار تبدیل می‌کند. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی –تحریریه بهانش #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📄 برخی از ما در این یک ماه و اندی، «علی‌الأصول» را بر دست گرفته بودیم و بر سر و صورت هر کسی که ذره‌ای با ما اختلاف نظر داشت، می‌کوبیدیم؛ تا جایی که از دایره‌ انقلاب چیزی جز یک نقطه کوچک باقی نمانده بود! ⚠️ و حالا یکی از اصولی‌ترینِ اصول، به صراحت بیان شده است که «از اصولی‌ترین امور، اصرار بر وحدت کلمه و اتحاد مقدس است.» 📌 حالا دیگر معیار روشن است! صریح است! هر که به نام اصول، وحدت بشکند، از اصول فاصله گرفته است و هر که وحدت را بهانه‌ خفه کردن نقد دلسوزانه کند، نه معنای وحدت را فهمیده، نه مفاد اصول را... ✍🏻 محمدجواد مقدسی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔵 آبیِ بی‌قرار پیرمرد، لبه‌ی زیلوی آبی را با انگشتان استخوانی‌اش گرفته بود و آن را زیر و رو می‌کرد؛ انگار می‌خواست با لمس نخ‌های پنبه‌ای‌اش، اضطراب هزار‌ساله‌ی درونش را آرام کند. با کوچک‌ترین صدایی سرش را به اطراف می‌چرخانْد. چند ردیف آن‌طرف‌تر، جوانی با چهره‌ای آفتاب‌سوخته، در تلاش بود سوراخ جورابش را پشتِ آن یکی پایش پنهان کند. این‌بار نگاهش را به بغل‌دستی‌اش معطوف کرد که لباس‌های محلی‌اش آرامش خلیج‌فارس را با خود آورده بود. همه در یک «خلاءِ مقدس» معلق بودند. سکوتی که در حسینیه موج می‌زد، نه از جنسِ سکوت کتابخانه بود و نه از جنس خاموشی شب؛ سکوتی بود که صدای بلند انتظار را پخش می‌کرد. دوباره به صندلی‌خالی خیره شد. اما در ذهنش، آن صندلی خالی نبود؛ سرشار از حضور بود؛ حضوری که سال‌ها پیش، در قاب خاطره‌اش حک شد. زیرِ لب چیزی می‌گفت؛ شاید ذکری یا گِله‌ای از دوری‌ای که سال‌ها در گلویش رسوب کرده بود. ناگهان، همهمه‌ای از ورودی به گوش رسید؛ جمعیت، مثلِ گندم‌زاری که نسیمی ملایم از روی آن بگذرد، موج برداشت. گره‌های زیلو از دستش رها و نفس در سینه‌اش حبس شد. با بلند شدنش، زیلو کمی زیر پایش جابه‌جا شد. آن قامت، با همان ردای همیشگی و گام‌هایی که گویی استواری کوه را به سخره می‌گرفت وارد شد. پیرمرد دیگر نه به صندلی، که به چشمانِ او خیره بود. با آن نگاه، تمام خستگی راه، تمام دلتنگی روزهای بی‌خبری و تمام حرف‌های نگفته‌اش در یک دم از ذهنش پر کشید. فقط با چشمانی که پرده‌ای از اشک جلوی دیدش را گرفته بود او را تماشا می‌کرد؛ اشک‌هایی که بدون اجازه مسیر چروک‌های صورتش را طی کردند. دستش را بر سینه فشرد؛ اما این‌بار نه برای عرض ارادت، که برای مهار تپش‌های قلبی که قصد داشت از سینه‌اش خارج شود. و آن زیلوی آبی بود که در آن لحظاتِ اضطراب شیرین، به آغوشش کشید. صدای هق‌هقِ جوانی که کنارش ایستاده بود، از دلِ آن خاطره‌ی ماندگار، به مصلی کشاندش. اصلا حرف‌های این جوان بود که خاطره‌ی حسینیه‌ی امام خمینی را برایش تازه کرد؛ وقتی که گفته بود، امروز هم زیلوهای آبی فرش زیر پای تابوتِ آقا شده‌اند. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ قیامتم که به دیوان حشر پیش آرند میان آن همه تشویش در تو می‌نگرم 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 هنر دینی 🎙️ #رهبر_نویسندگان 🗓️ بیانات در دیدار جمعی از اصحاب فرهنگ و هنر، ۱۳۸۰/۰۵/۰۱ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh