🪜 نردبان بی‌پایان 💯 یکی از عناصر مهم در باب نویسندگی این است که انسان روزبه‌روز کیفیت آن را بیشتر کند؛ والّا هرکس استعدادی پیدا کند، چیزی مینویسد. 📊 این مرحله‌ی اول را باید به مرحله‌ی دوم و مراحل گوناگون دیگر همین‌طور ادامه داد. واقعاً یکی از اسرار وجود بشر، پایان‌ناپذیری اوست؛ یعنی در هیچ حدی آدم نمیتواند بگوید که الحمدللَّه کارمان خوب است؛ نه، باید در همان لحظه احساس کرد که ما در قدمهای اول و پله‌های پایین نردبانیم و پله‌های این نردبان همچنان ادامه دارد. 🗓️ ۲۸/۱۱/۱۳۷۰ #راهنمای_نویسندگی #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

روی زمین نشسته بودم. کاغذها ریخته بودند دورم. بعضی‌شان لوله شده بود، بعضی‌شان مچاله. آن‌هایی که مچاله بودند را برداشتم. کاغذ خشک بود اما جای چین‌خوردگی عمیق داشت. دخترم لباسم را آویزان کرده بود روی چوب‌لباسی و کاغذها لای جیب مانده بودند. نمی‌دانست آنجا کاغذ هست. من هم یادم رفته بود. این شد سرآغاز «قلم روایت». جزوه‌ای که از دل همان کاغذهای مچاله و خیس عرق درآمد. اگر می‌خواهید بدانید آن برگه‌ها چه حرفی برای گفتن داشتند و اینکه چطور می‌شود یک خاطره را طوری نوشت که خواننده حس کند خودش آنجا بوده، ورق بزنید. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی –تحریریه بهانش #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📝 نویسندگی چیست؟ ☝🏻 نویسندگی به معنای خاص خودش - نه نگارش - مثل شاعری است. شاعری، فقط گفتن الفاظ که نیست؛ اولش نضج یافتن آن اندیشه و فکر است که بعد باید در قالب شعر بیاید؛ والّا اگر فرض کنیم که کسی الفاظ را نظم هم میدهد، نظمش هم هیچ اشکال وزنی و قافیه‌یی ندارد، اما مضمون نداشته باشد، این شاعر که نیست. 🌱 نویسندگی هم چنین چیزی است. نویسندگی، یعنی انسان چیزی را در ذهن خودش نضج بدهد و بپروراند و آن را از غلطها و ناصوابها بپیراید و بپالاید؛ بعد آن را در قالب الفاظِ درست بیاورد. 🗓️ ۱۳۷۰/۱۱/۲۸ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌تمام نوشته‌ها زنانه است؛ حتی اگر مردی آنها را بنویسد. 📔عشق تو پرنده‌ای سبز است! ✍🏻 #نزار_قبانی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

☝🏻 فضای مجازی؟ کافی نیست! 🫂 فضای مجازی چیز خوبی است، فرصتی است اما کافی نیست. بعضی‌ها چسبیده‌اند به فضای مجازی -توئیتر و مانند اینها- برای اینکه پیام‌هایشان را برسانند، این فایده ندارد؛ تخاطب واقعی لازم است، میزگرد لازم است، سخنرانی لازم است، نشریه لازم است، بحث‌های دونفره و سه‌نفره لازم است، جلسات تحلیل لازم است؛ این‌جور با مخاطبینتان بنشینید؛ و مانند این کارها. 🗓️ دیدار دانشجویی، ۱۷ خرداد ۱۳۹۶ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 متن یک مشاوره نویسندگی علی‌آقا! نوشتن یادداشت، شبیه سخنرانی نیست؛ حتی شبیه مقاله هم نیست. یادداشت مثل راه رفتن در کوچه است. آدم اگر در کوچه راه می‌رود، نمی‌گوید «در این برهۀ تاریخی و در افق نوین تمدنی»، بلکه می‌گوید «امروز کوچه شلوغ‌تر از همیشه بود» فرقش همین‌قدر ساده است. خواننده هم در پی همین سادگی است؛ نه برای اینکه حرف بزرگ نشنود، بلکه برای اینکه حرف بزرگ را در ظرف قابل لمس بشنود. در نوشته‌هایت یک شور فکری هست؛ پیداست که تاریخ خوانده‌ای و نام‌ها و جریان‌ها را می‌شناسی. اما گاهی این شور، تبدیل می‌شود به ازدحام مفاهیم. مفاهیم اگر زیاد شوند، مثل جمعیت بی‌نظم یک میدان می‌شوند؛ صدا هست، اما تصویر نیست. یادداشت خوب، اول تصویر می‌دهد، بعد معنا. مثلا وقتی از روحانیت حرف می‌زنی، لازم نیست فورا سراغ «برش تاریخی» و «پازل تمدنی» بروی. یک صحنه کافی است: مسجدی که منبرش خلوت شده، یا طلبه‌ای که هنوز با دوچرخه در محله می‌چرخد. همین تصویر گاهی بیش از ده مفهوم حرف می‌زند. مشکل دیگر شلوغی صفت‌هاست. هرچقدر صفت بیشتر شود، کلمه ضعیف‌تر می‌شود. «رهبر شهید»، «امام شهید»، «پیر حکیم»، «منازعۀ آخرالزمانی»، «بعثت تاریخی»… این‌ها اگر در هر پاراگراف تکرار شوند، دیگر اثر نمی‌گذارند. واژه را باید مثل ادویه مصرف کرد؛ کم اما دقیق. گاهی فقط نام یک آدم، از همه صفت‌ها رساتر است. و آخر اینکه به خواننده اعتماد کن. لازم نیست همه نتیجه‌ها را خودت اعلام کنی. گاهی کافی است صحنه را نشان بدهی و عقب بایستی. خواننده خودش راه معنا را پیدا می‌کند. نویسنده‌ای که مدام نتیجه می‌گیرد، شبیه معلمی می‌شود که اجازه فکر کردن به شاگرد نمی‌دهد. یادداشت خوب، نه خطابه است و نه بیانیه. یادداشت خوب، روایت یک فکر است؛ فکری که از خیابان و مسجد و دانشگاه عبور کرده و بعد روی کاغذ نشسته. اگر این مسیر را طی کند، نوشته فقط خوانده نمی‌شود، در ذهن می‌ماند. قلمت سبز و نویسا. ✍🏻 #محمدحسین_نجفی –دبیر تحریریه بهانش #کارگاه_نویسندگی #نقد_دبیر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh