📸 #گزارش_تصویری موکب تبیینی- بصیرتی ۲۶ شهریورماه ۱۴۰۵ 🔶 موضوع: «وظایف منتظران در عضر حاضر»؛ 👤 مهمان: حجت‌الاسلام والمسلمین باقری دماوندی 📎 متن روایت موکب تبیینی #باقری_دماوندی ┄┄┅┅❅🇮🇷❅┅┅┄┄ روبیـــکا | بـــله | روبیــنو | ایتـــا | آپــــارات

🎞 #روایت_تبیینی از #موکب_تبیینی_بصیرتی ج ۹۹ | ۲۶ شهریورماه (۸/۱) 📌موضوع: وظایف منتظران در عصر حاضر و دفاع مقدس 👤مهمان: حجت‌الاسلام والمسلمین باقری دماوندی 🔶نود و نهمین جلسه موکب تبیینی بصیرتی، در فضایی با حال‌وهوای انتظار و با استقبال بسیار خوب مردم برگزار شد و مثل شب‌های گذشته، پیش از آغاز سخنرانی سوره مبارکه فتح، سرود جمهوری اسلامی ایران و پس از آن صلوات خاصه حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله‌علیها قرائت شد. 🔷هر ربع ساعت نیز یک دسته عزاداری و خون‌خواهی امام شهید از مقابل موکب عبور می‌کرد و حضار و سخنران، ایستاده و همراه با شعارهای دسته‌ها، با آنان همصدا می‌شدند. همین رفت‌وآمد مستمر دسته‌های عزاداری، در کنار فضای موکب، جلسه را از یک نشست صرفاً سخنرانی خارج کرده و به صحنه‌ای زنده از پیوند میان معرفت، انتظار، یاد شهید و احساس مسئولیت تبدیل کرده بود. 🔷مجری حجت‌الاسلام بهرمن در آغاز، با سلام و عرض ادب به محضر اباعبدالله الحسین علیه‌السلام، فضای معنوی مجلس را با این فرازهایی از زیارت عاشورا آغاز کرد و پس از آن، ابیاتی از شاعر، آقای خرسندی، قرائت شد؛ ابیاتی که از عمق دلبستگی به سیدالشهدا سخن می‌گفت: «گرچه عمریست دلم در تب و تاب است حسین زندگی بی‌غم تو مرگ حساب است حسین گشتم و گشتم و گشتم همه جا را اما دیدم آخر که فقط عشق ناب است حسین دل من بی‌غم تو میل ندارد به بهشت که عذاب است، عذاب است، عذاب است حسین دل من کبوتر جلدی است که بر بام حرم شده از روز ازل یکسره پابست حسین دل من کودک خسته است که بعد از روضه در حسینیه تو تشنه خواب است حسین» 🔶حجت‌الاسلام والمسلمین باقری دماوندی سخنان خود را با یک دعا آغاز کرد که از ابتدا مسیر بحث را روشن می‌کرد: اینکه مجاهدت‌ها، خلوت‌ها، عبادت‌ها و همه لحظات زندگی انسان، باید در منظومه‌ای معنا پیدا کند که رضایت و عنایت حضرت بقیةالله الاعظم ارواحنا فداه در مرکز آن قرار دارد. او برای خود و حاضران دعا کرد که در شمار زمینه‌سازان ظهور قرار بگیرند و آن‌قدر شایستگی پیدا کنند که امام زمان حتی برای کارهای کوچک و دم‌دستی خود نیز بتواند روی نصرت و یاری آنان حساب باز کند. 🔶اما دلیل شکل‌گیری این جلسه، پرسشی بود که در پایان جلسه گذشته مطرح شده بود که به اعتقاد سخنران، پاسخ دو یا سه دقیقه‌ای نداشت: «وظیفه ما در این زمان و در این شرایط چیست؟» او توضیح داد که در جلسه قبل، به مقتضای زمان تنها یکی دو نکته کوتاه گفته بود، اما آن پاسخ بسیار ناقص بوده است و همین پرسش موجب شد جلسه حاضر شکل بگیرد تا مسئله «وظایف ما در این زمانه» به‌صورت مبسوط بررسی شود. 🔶نقطه آغاز سخن، وضعیت ویژه زمانه حاضر بود. سخنران تصریح کرد که انسان در شرایط کنونی، وقتی وقایع پیرامون خود را می‌بیند، واقعاً احساس می‌کند که نسبت به ظهور حضرت ولی‌عصر ارواحنا فداه بسیار نزدیک شده است و دعا کرد که این احساس درست باشد. اما درست به همان اندازه که در چنین شرایطی «رویش» رخ می‌دهد، «ریزش» نیز ممکن است رخ دهد. 🔺او برای توضیح این دو سویه، به تجربه‌ای از تاریخ کربلا بازگشت: عبیدالله بن حُرّ جُعفی کسی بود که بر پیشانی‌اش جای مهر وجود داشت، اما نتوانست به یاری امام حسین علیه‌السلام برود؛ در مقابل، وهب نصرانی تنها پانزده روز بود که مسلمان شده بود، اما نامش در زمره شهدای کربلا ثبت شد. 🔸از نگاه سخنران، این مسئله صرفاً متعلق به تاریخ نیست و می‌تواند در روزگار ما نیز تکرار شود؛ ممکن است انسانی با سابقه‌ای بسیار تاریک، چه‌بسا نصرانی، یهودی یا زرتشتی، در یک بزنگاه تاریخی در نصرت ولی خدا از برخی مسلمانانی که سال‌ها اهل نماز، هیئت، روضه و مناسک دینی بوده‌اند، جلو بیفتد. همین احتمال، واقعاً نگران‌کننده است؛ زیرا نشان می‌دهد صرف برخورداری از سابقه مذهبی، بدون آمادگی حقیقی برای لحظه امتحان، تضمین‌کننده نجات نیست. 🔻در ادامه برای توضیح همین دغدغه، به دعایی از امام علی بن موسی الرضا علیه‌السلام اشاره کرد: « وَاجْعَلْنا مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدينِکَ، وَتُعِزُّ بِهِ نَصْرَ وَلِيِّکَ، وَلاتَسْتَبْدِلْ بِنا غَيْرَنا، فَإِنَّ اسْتِبْدالَکَ بِنا غَيْرَنا عَلَيْکَ يَسيرٌ، وَهُوَ عَلَيْنا عَسيرٌ.» 🔺مضمون این دعا بسیار تکان‌دهنده است: برای خداوند دشوار نیست که انسانی را کنار بگذارد و دیگری را جایگزین او کند؛ دشواری واقعی برای خود انسان است که در لحظه حساس، با وجود نماز و عبادت و ادعای بندگی، از قافله نصرت ولی خدا عقب بماند. این دعا در منابع دعایی و روایی با تعابیر نزدیک نقل شده است. ⁉️از همین‌جا سخنران وارد پرسش اصلی شد: «ما منتظریم؟» پاسخ طبیعی همه این است که بله؛ همه می‌گوییم چشم‌انتظار حضرتیم. اما او معتقد بود که وقتی تعریفی که اهل‌بیت از «منتظر واقعی» داده‌اند را کنار خودمان بگذاریم، دیگر پاسخ به این پرسش به سادگی قبل نخواهد بود. 💢 برای قسمت دوم روایت اینجا کلیک کنید

🎞 روایت_تبیینی از موکب_تبیینی_بصیرتی ج ۹۹ | ۲۶ شهریورماه (۸/۲) 🔰 قسمت دوم 🔷برای روشن شدن این موضوع، چهار محور برای بحث انتظار در نظر گرفت: نخست، مفهوم‌شناسی انتظار؛ دوم، فضائل منتظران؛ سوم، وظایف منتظران؛ و چهارم، در ادامه بحث، چگونگی پیاده کردن این وظایف در زندگی واقعی. 🔺با این حال، او ترجیح داد به‌جای آغاز از مفهوم لغوی و اصطلاحی انتظار، از فضائل منتظران شروع کند؛ زیرا وقتی انسان بفهمد منتظر واقعی چه جایگاه بلندی دارد، مفهوم انتظار نیز بهتر فهمیده می‌شود. 🔺او به یکی از مهم‌ترین روایات در این زمینه از امام سجاد علیه‌السلام استناد کرد که خطاب به ابوخالد کابلی فرمود: «یا ابا خالد، إنّ أهل زمان غیبته، القائلین بإمامته، المنتظرین لظهوره، أفضل أهل کل زمان؛ لأنّ الله تبارک و تعالی أعطاهم من العقول و الأفهام و المعرفة ما صارت به الغیبة عندهم بمنزلة المشاهدة، وجعلهم فی ذلک الزمان بمنزلة المجاهدین بین یدی رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله بالسّیف، أولئک المخلصون حقاً و شیعتنا صدقاً و الدعاة إلی دین الله سراً و جهراً.» 🔘ترجمه: اهل زمان غیبت، کسانی که به امامت امام زمان باور دارند و منتظر ظهور او هستند، از اهل هر زمان برترند؛ زیرا خداوند به آنان عقل، فهم و معرفتی داده که غیبت برایشان به منزله مشاهده شده است. در ادامه روایت نیز آنان در آن زمان همانند مجاهدانی معرفی می‌شوند که در برابر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله با شمشیر جهاد می‌کنند. 🔺سخنران در برابر این تعبیر بزرگ، خود حاضران را مخاطب قرار داد: آیا واقعاً ما از اهل همه زمان‌ها برتریم؟ و بعد خود پاسخ داد که اگر با خودمان صادق باشیم، هنوز چنین نیست. زیرا اگر انسان واقعاً به درجه‌ای از معرفت برسد که غیبت برایش همچون مشاهده باشد، دیگر بسیاری از رفتارهای او در خلوت و جلوت تغییر می‌کند. ‼️اگر امام زمان در همین مجلس حضور داشت، انسان حتی افکار خود را نیز مدیریت می‌کرد؛ پس اگر اکنون بدون دیدن ظاهری حضرت، همچنان مراقب خود باشیم، آن‌گاه می‌توان گفت به بخشی از آن معرفتی که روایت از آن سخن می‌گوید نزدیک شده‌ایم. 🔷روایت دیگری که سخنران برای ترسیم عظمت مقام منتظر به آن اشاره کرد، تعبیری است از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله درباره کسانی که پیش از قیام قائم آل‌محمد به او اقتدا می‌کنند و او را در غیبت می‌پذیرند؛ در این نقل، آنان «رفقائی» و از گرامی‌ترین افراد نزد پیامبر معرفی شده‌اند. 🔷بنابراین سخنران می‌خواست نشان دهد که ادبیات روایی درباره منتظر، ادبیات معمولی و کم‌اهمیتی نیست؛ سخن از منزلتی است که منتظر حقیقی را در شمار نزدیکان و رفیقان پیامبر قرار می‌دهد. 🔷در روایت دیگری از امام باقر علیه‌السلام آمده است: «واعلموا أنّ المنتظر لهذا الأمر له مثل أجر الصائم القائم.» یعنی منتظر این امر، پاداشی همانند پاداش روزه‌دارِ شب‌زنده‌دار دارد. سخنران در برابر این تعبیر نیز مکث کرد و گفت ما معمولاً وقتی می‌شنویم «ثواب روزه‌دار نمازگزار»، تنها یک عنوان عبادی را تصور می‌کنیم؛ علت این است که اساساً عظمت نماز را آن‌گونه که باید نشناخته‌ایم. 🔺او برای اثبات این مدعا، وارد بحث نماز شد و از حاضران خواست با خودشان فکر کنند: اگر از ما بپرسند ترک نماز بدتر است یا خوردن مال یتیم به زور، بسیاری پاسخ می‌دهند خوردن مال یتیم، چون حق‌الناس است و نماز را حق‌الله می‌دانند. ❗️اما به تعبیر سخنران، چنین پاسخی دقیق نیست. او به روایتی از کافی استناد کرد که در آن عبید بن زراره از امام صادق علیه‌السلام درباره گناهان کبیره پرسید. در فهرست گناهان، مواردی همچون کفر، قتل نفس، عقوق والدین، خوردن ربا پس از روشن شدن حرمت آن، خوردن مال یتیم، فرار از جنگ و تعرب بعد از هجرت ذکر شد. 🔺وقتی عبید بن زراره پرسید خوردن یک درهم از مال یتیم به ظلم بزرگ‌تر است یا ترک نماز، پاسخ امام صادق علیه‌السلام این بود که ترک نماز بزرگ‌تر است. سپس وقتی پرسید چرا ترک نماز در فهرست جداگانه نیامده، امام فرمود: «فما عددت ترک الصلاة في الكبائر؟» و بعد توضیح داد که در همان مورد اول، یعنی کفر، ترک نماز عمدی قرار می‌گیرد. در نقل دیگری از الکافی نیز آمده است: «منه الذي يدع الصلاة متعمداً، لا من سُكر ولا من عِلّة.» 🔺سخنران نتیجه‌ای را که از این روایت می‌خواست بگیرد روشن کرد: شیطان دقیقاً همان نقطه‌ای را می‌زند که زیرساخت است. اگر نماز زیرساخت رابطه انسان با خدا باشد، حمله به جایگاه نماز، حمله به یکی از اصلی‌ترین پایه‌های حیات معنوی انسان است. 💢 برای قسمت سوم روایت اینجا کلیک کنید