خيلى رک بگم،
تحصيلات كه هيچی،
جايگاه شغلى هم شعور نمياره،
همه چیز برمیگرده به دو چیز :
ذات و سفره ای که سرش بزرگ شدى.
یه جایی میرسه
که نه دلت میخواد برگردی،
نه میتونی ببخشی..
فقط میمونی و یه عالمه حرف
که دیگه هیچوقت بهش نمیگی.
منِ بی تو .
هنوزم نمیدونم
چشمات قشنگتر بودن
یا حسی که وقتی نگام میکردی
تو دلم میافتاد.
منِ بی تو .
یه وقتایی دلم فقط خودتو میخواد..
نه حرفات، نه خاطرههات،
فقط خود تو رو
همون آدمی که یه زمانی
با بودنش همهچی برام کافی بود.
حیف که الان حتی دلتنگیت هم
درد میکنه.
منِ بی تو .
تا حالا پینم بودی،
ولی از این به بعد
حتی ک•رمم نیستی.
دیگه نه دلم برات تنگ میشه،
نه منتظرت میمونم.
منِ بی تو .