خيلى رک بگم،
تحصيلات كه هيچی،
جايگاه شغلى هم شعور نمياره،
همه چیز برمیگرده به دو چیز :
ذات و سفره ای که سرش بزرگ شدى.
یه جایی میرسه
که نه دلت میخواد برگردی،
نه میتونی ببخشی..
فقط میمونی و یه عالمه حرف
که دیگه هیچوقت بهش نمیگی.
منِ بی تو .