🛐🛐🛐

🛐🛐🛐🛐🛐

روز ۱۹/۵۰ سلام کوچولویی که اون تو؛دقیقا داخلی ترین بخش قلبم نشستی و به من کنونی نگاه میکنی...متاسفام اگه یه جاهایی اشک های ظریفتو ریختم...متاسفام اگه همه به خودم و خودت خندیدن...متاسفام اگه بعضی اوقات فریاد میزدی نه و من نمیشنیدم...متاسفام که اونی نبودم و نشدم که فکر میکردی و رویاشو داشتی...متاسفام که همیشه من اونی بودم که از سر خشم گریه میکردم و اونا تورو کسی خوندن که سلاحش گریه کردنه...و متاسفام اگه رابطه ی رنگیتو با اون نفر تبدیل به یه نوار قرمز رنگ پریده روی مچ دست خودم و خودش تبدیل کردم...:) اما خوشحالم ‌که قوی شدی بزرگ شدی شجاع شدی؛یاد گرفتی موهاتو خودت ببافی؛بلدی بدون بقیه شاد باشی؛بلدی رویاهاتو نقاشی کنی؛بلدی آواز بخونی و نگران درسا و مشکلاتت نباشی؛و در نهایت بلدی زندگی کنی! روز انشای ترم اول وقتی موضوع اگر به گذشته برمیگشتم رو برداشتم و همش در مورد تو نوشتم؛خوشحالم که خوشحال بودی!من اونکارو صرفا برای تو نکردم اون برای خودم هم بود ولی ممنون که منو بخشیدی:) چون آخرین کسی که برامون میمونه خودمون هستیم.مگه نه؟! ارادتمند تو_توی نسبتا بالغ^-^

مقایسه کردن تو هر چیزی بی رحمانه ترین کار ممکن در برابر طرف مقابله .

بهترین ترکیبی که وجود داره:

از سرعت رنگ عوض کردن بعضیا میشه برق تولید کرد.