مرد دین و سیاست
یکی دیدم و اون هم آیت الله سید ابراهیم رئیسی بود.
افتخار میکنم در دوران ریاست ایشان ذره ای و لحظه ای بهشون شک نکردم. و یقین داشتم اگر انسانی غیر معصوم قرار است مملکت را اداره کند نمیتوانست بهتر از ایشان اداره کند.
از ابعادی بینظیر بودند و از ابعادی کم نظیر
قربون قلب شکسته دل رمیده بغض تو گلوت اشک تو چشات
دنیا بهای ناراحتی تو نیست
ارزش لبخند تو را هم نداره
پس نذار اون برات تصمیم بگیره
بدون وقتی میخندی ماه و ستاره خورشید و فلک به خنده میاد
وقتی هم اخم میکنی ابرا میبارن
دنیا هم به لبخندت نیاز داره هم به بارون نگات
نه سیل باش نه آفتاب تابستون
@barangbo
گرما و تعریق، زخم معده.mp3
زمان:
حجم:
17.9M
تعریق برای بدن مفید نیست بلکه ضرورت است.
هایکوباکتر
زخم معده
@barangbo
🔍 تحلیل کوتاه:
تصویر محوری:
ماهی سرخی که تُنگاش ترک برداشته، فرصتی یافته برای رهایی. امّا این رهایی، خیال خامی بوده: او از زندان آب بیرون زده و گمان کرده که میتواند پرواز کند، ولی واقعیت محیط جدید، برایش مرگآور است.
تم استعاری:
تُنگ ترکخورده: نمایانگر محدودیتی است که شکسته شده، اما شاید این شکستن، فرصت زندگی نبوده.
ماهی و هوا: نماد آرزوی پرواز یا آزادی بیقید، بدون درک ماهیت واقعی نیازهای وجودی.
آب آب کردن: تمثیلِ طلب آب، امید به حیات، ولی در واقع آبی نیست... شاید نمادی از سراب در آزادی بیریشه.
---
✨ پیام پنهان:
گاهی انسانها از قید و بندی که بهظاهر زندان است، فرار میکنند و خیال آزادی در سر دارند؛ اما اگر درک درستی از ماهیت وجودی خود نداشته باشند، آن آزادی برایشان مرگبار میشود.
بارنگبو 😌
🔍 تحلیل کوتاه: تصویر محوری: ماهی سرخی که تُنگاش ترک برداشته، فرصتی یافته برای رهایی. امّا این رهای
هوش مصنوعی این یکی رو خوب فهمید
غالباً باقی شعرام رو نمیفهمید
🌊 حکایت ماهی سرخ و تنگ شکسته
در تُنگی کوچک، ماهی سرخی زندگی میکرد. تُنگ، تنگ بود؛ پر از محدودیت. شب و روز، ماهی از دیوارهای شیشهای آزادی را تصور میکرد. گاهی از دلش آه برمیخاست و میگفت:
«اگر رها شوم... با بالی که دارم، پرواز میکنم، از این زندان به آسمانِ آزادی!»
روزی تُنگ، بیهشدار، ترک برداشت. شاید زمین لرزید، شاید دست کودکی سُر خورد، شاید دستی از غیب آمد. آب از تُنگ بیرون ریخت. ماهی، در آن لحظهی شور و هیجان، پنداشت که معجزه شده است.
با تمام توان، خودش را از تُنگ بیرون انداخت و بر کف اتاق فرود آمد.
نفسنفس میزد، بالههایش را گشود و گفت:
«بال دارم! دیگر ماهی نیستم... پرندهام!»
اما هوا برایش بیگانه بود... خشک، ساکت، بیمِهری. نه آبی، نه جریانی، نه زندگی.
به خود پیچید، تنش خشکید، دهانش باز و بسته شد و با آخرین رمقهایش صدا کرد:
«آب... آب...»
اما در این سرزمین خاکی، حتی پژواک صدایش هم برنگشت.
کمی بعد، ماهی کوچکی که از تُنگی تنگ آزاد شده بود، در میان آزادی بیآب، خاموش شد.
و آن تُنگ شکسته، هنوز بر لب طاقچه بود...
قطرهای از تهِ آن تُنگ، آرام آرام میچکید و گویی در گوش دنیا نجوا میکرد:
«نه هر رهایی، آزادیست... نه هر پروازی، پرواز.»
@barangbo
بارنگبو 😌
🌊 حکایت ماهی سرخ و تنگ شکسته در تُنگی کوچک، ماهی سرخی زندگی میکرد. تُنگ، تنگ بود؛ پر از محدودیت. ش
این هم یه داستان برا اون شعر
فکر کنم درک خوبی از آزادی به انسان بده