eitaa logo
بارنگبو 😌
112 دنبال‌کننده
55 عکس
185 ویدیو
0 فایل
اینجا هرچی به ذهنم میرسه رو می‌نویسم. ایراد نگیرید اگه غلط ولی نقد کنید راستی مطالب طبی هم می‌زارم... @ebrahimr1370
مشاهده در ایتا
دانلود
رویای من قلبم گرفت با من که هیچ با دیگران قدری بخند @barangbo
بریم سراغ داستانک دوم با اسم: «لبخند ارجینال» @barangbo
دعوت کنید از دیگران این داستان هم خیلی خوندنی شده
لبخند ارجینال روزی در شهر، مردی مغازه‌ای باز کرد و با حروف درشت نوشت: «لبخند اصلی فقط اینجاست!» و پایینش هم اضافه کرده بود: «مراقب لبخندهای تقلبی باشید!» تابلو، برق می‌زد. تبلیغات همه‌جا بود. روی دیوارها، در تلویزیون، حتی توی مدرسه‌ها. همه می‌گفتند: – "می‌خوای لبخند بزنی؟ باید از مغازه‌ی لبخند، نسخه بگیری." – "می‌خوای خوشحال باشی؟ نسخه‌ی اصلیش اون‌جاست." مغازه‌دار مردی بود با کت‌وشلوار براق، کراوات طلایی، و لبخندی چسبیده به صورتش. ولی لبخند خودش، تقلبی‌ترین لبخند دنیا بود. او توی مغازه‌اش جعبه‌های رنگی داشت: – «لبخند صبحگاهی – مخصوص کارمندان» – «لبخند مهمانی – با ماندگاری بالا» – «لبخند عاشقانه – فقط با سفارش قبلی» و حتی – «لبخند مراسم ختم – بدون صدای خنده!» مردم، اولش مسخره می‌کردند. اما کم‌کم باورشان شد. یکی گفت: – "دیشب خواب بدی دیدم، صبح نتونستم لبخند بزنم. رفتم یه بسته‌ی لبخند صبحگاهی خریدم، عجب چیزی بود!" دیگری گفت: – "من همیشه لبخند داشتم، ولی بعد فهمیدم اصلاً اصل نبوده! قلابی بوده...!" مردم، حتماً قبل از سفر به این مغازه سری می‌زدند. چون یک سفر تفریحی بدون لبخند، اصلاً صفایی نداشت. در جشن‌ها و مهمانی‌ها باید میزبان حتماً با لبخندهای این مغازه از میهمانان پذیرایی می‌کرد، والا کسی به جشن او نمی‌رفت. کودکان دیگر بی‌خودی نمی‌خندیدند. چون می‌گفتند: – "آخه بدون نسخه، لبخند زدن خطرناکه!" مردم، لبخند را فراموش کرده بودند. فقط می‌خریدند. می‌خریدند. می‌خریدند... تا اینکه روزی، دختربچه‌ای لاغر، با لباس‌های کهنه، در پیاده‌رو نشسته بود. هیچ‌چیز نداشت. نه لبخند خریده بود، نه تبلیغات دیده بود. شاید اصلاً برای این شهر نبود. چادر گلدار مادر بزرگش را به سر کرده بود. فقط بی‌دلیل، از ته دل خندید... با صدای بلند! دست در دست برادر کوچکترش در کوچه های شهر شادی را بیدار می‌کرد. مردم ایستادند. نگاه کردند. و ناگهان... لبخند زدند. نه از مغازه، نه از جعبه، نه با نسخه. از جایی درونشان. و آن روز، مغازه‌دار فهمید که کاسبی‌اش... ورشکست شده. @barangbo
بریم برا داستانک جدید. خوشحال میشم برداشت هاتون رو از داستانهای برام بفرستید
سایه برگها، داغ میوه ها سالیان سال، در دره‌ای سرسبز، درختان سیب با میوه‌های سرخ خود، مانند ستاره در دل شب، دره را زیبا می‌کردند. کودکان هر صبح با خنده می‌آمدند، زیر سایه این درختان مشغول بازی می‌شدند. خانواده‌ها هم زیر درختانی که بیشتر سایه داشتند، می‌نشستند. مهمانان این دره دست می‌بردند میان شاخه‌ها، و هر درخت با افتخار، میوه‌ای به دست‌هایشان می‌سپرد. میان آن درختان، یکی بود… پیرتر، پُرثمرتر… آن‌قدر که شاخه‌اش زیر بار میوه شکست. باغبان با دل‌نگرانی شاخه را بست، نوازشش کرد و گفت: «خسته‌ای... ولی چه خوب که هنوز می‌بخشی.» روزی، سایه‌ای از پایین دره بالا آمد… نجاری با چشم‌های تیز و دلی سرد. خم شد کنار شاخه‌ی شکسته، آه کشید و گفت: «این شد عاقبتش… بار دادی؟ شکستی. کاش مثل بقیه فقط قد می‌کشیدی…» همین کافی بود. زمزمه‌اش میان درختان افتاد: «می‌خوای کسی دستش بهت نرسه؟ بلندتر شو. می‌خوای بیشتر دورت جمع بشن و زیر سایه‌ات بشینن؟ شاخه‌هات رو به اطراف بکش. نذار میوه‌ات به دست هر بچه‌ای بیفته. بذار بالا بمونه، تا خاص بشی، تا هیچ‌کس بهت نرسه…» درخت‌ها، وسوسه شدند. دیگر حرف از میوه نبود. هرکس می‌خواست بلندتر باشد. یکی تنه‌اش را کش داد، دیگری برگ‌هایش را چون چتر باز کرد، و آن یکی سیب‌هایش را مخفی کرد… آن‌قدر بالا رفتند، که هیچ دستی به آن‌ها نرسد. اما غافل از ریشه‌ها... کودکان، ایستادند. با دست‌هایی دراز و خالی. با چشم‌هایی خیره به میوه‌هایی که دیگر مال آن‌ها نبود. باغبان، هر روز خاموش‌تر شد. می‌دید که دیگر هیچ درختی حاضر به میوه دادن نیست. فقط ایستاده‌اند، پر زرق‌وبرق، بی‌صدا، بی‌ثمر… غرور درختان، خشم طوفان را برانگیخت. شروع کرد به وزیدن. هنوز خیلی به جنگ شاخه‌ها نرفته بود که یکی‌یکی، درختان از ریشه کنده شدند. و نجار؟ نجار بازگشت. با ارّه‌ای در دست. با لبخندی که مدت‌ها منتظر بود. گفت: «حالا که سیب نیست… بیا ازشون بهره‌ای ببریم. این چوب‌ها، چه محکم، چه صاف… صندلی باشند که رویشان بنشینیم، شاید بتوان نردبانی ساخت تا با آن خودمان را بالا بکشیم‌. دری، پنجره‌ای، و حتی هیزم… چه خوب می‌سوزند این درختان بی‌ثمر…» تنها یک درخت، گوش به وسوسه نداده بود. همان‌قدر کوتاه مانده بود، همان‌قدر ساده… یک سیب سرخ، درست در ارتفاع دست کودک، هنوز بر شاخه‌اش بود. کودک آمد، سیب را چید، لبخند زد… و باغبان، آرام نشست زیر همان درخت، و چشمانش پر از اشک شد. نه از اندوه، که از امید... @barangbo
از تحلیل های که می‌فرستید معلومه اصلا به فضای داستان هم نزدیک نشدید. کمی این ها رو فردا تحلیل می‌کنم تا با فضای داستانک نزدیک بشید.
در ضمن تمام مطالب کانال نوشته های خود من هست. کپی از جایی نیست. مخصوصاً این داستانکها
این درست ترین تحلیل از داستانک سوم بود
همچنین این
اینها هم قابل توجه است