فصل دوی تولاسو رو به اندازه اولی دوست ندارم. ناراحت کننده‌ست

خلبانان ملوانان لالالای لای لای لالالای

امیدوارم نیاز به توضیح نباشه بعد از موفقیتی این تو مغزم پخش می‌شه:

جدال نفس‌گیر بین نیازهای مادی رو شاهد هستیم، از گشنگی خوابم نمی‌بره. ولی تا اینجا تنبلی پیشتازه و حال ندارم برم یه چیزی بخورم تا بلکم بتونم بخوابم.

حوالی بامداد، پیروزی نسبی خواب رو شاهد بودیم. اما با به میان آمدن نیازهای معنوی (نماز صبح)، ورق برگشت و حالا بازیکن دیگری نقش برنده رو بازی می‌کنه. باید ببینیم تا انتها چه کسی دووم می‌آره.

یه قاشق ماکارونی یخ خوردم باید دید آیا معده‌درد سعی می‌کنه وارد این تورنومنت بشه یا گشنگی قراره به پیشتازی خودش ادامه بده

بله در یک حرکت مثال زدنی حساسیت به میان می‌آد و گوی سبقت رو از سایرین می‌ربایه. باید منتظر عطسه‌های لایتناهی باشیم.

کیپی بینی و احساس سوراخ شدن معده بیشترین درگیری رو در میانه‌ میدان دارن، باید منتظر بود که دید آیا خواب می‌تونه مثل همیشه بر رغبای خودش غلبه کنه یا دوران اوج این بازیکن به پایان رسیده.

سنگینی پلک‌ها و حالت تهوع هر دو خودی نشون می‌دن اما هنوز معلوم نیست برنده نهایی چه کسی خواهد بود.

شاید براتون سوال باشه برنده نهایی کی بود. مهم نیست برنده کیه مهم اینه بازنده قطعی این مسابقه با اختلاف قطعی آرا این جانب هستم.

📪 پیام جدید رقبا دیگه نه؟ #دایگو