📣رزمایش دختران جان‌فدای ایران به‌ مناسبت میلاد سراسر نور حضرت معصومه(سلام الله علیها) و روز دختر 🔸 سه‌شنبه یک¹ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ حرکت از بلوار پیامبراعظم عمود ۸۳ 🔸 اجتماع ساعت ۱۷، صحن آستان مقدس مسجد جمکران 🔸 سخنران: حجت‌الاسلام مومنی 🔸 مداح: کربلایی امیر عباسی 🔸 رجزخوانی: سرکار خانم جنگروی 🔸 همه دختران و بانوانی که در پویش جانفدا ثبت‌نام کردند، حتما با خودشون چفیه، سربند و پرچم بیاورند. 🔸 ثبت‌نام حضوری پویش جانفدا، برای خواهرانی که موفق به ثبت‌نام نشدند، فراهم شده است. #طریق_المهدی 🌿 #استغاثه 👈 قرار عاشقان بقیة الله الاعظم، سه‌شنبه ها عصر، بلوار پیامبراعظم قم 💠@tariq_almahdi .

#روایت_میدان در میان صدای آژیرها و غبار انفجار، هنوز صدای گریه‌ی کودکی در گوش‌ها می‌پیچد. صدها کودک … هر کدام‌شان جهانی کوچک بودند، پر از خنده، بازی، و چشم‌هایی که هنوز فرصت نداده بودند دنیا را درست ببینند. صدها زن … مادرانی که در دل تاریکی، امید را روشن نگه می‌داشتند. سه مادر باردار، که در دلشان دو زندگی می‌تپید، و حالا هر دو در آغوش آسمان آرام گرفته‌اند. زن‌ها در هر جنگی، تنها شاهد و زخمی نیستند، ستون‌های خاموشی‌اند که در میانه‌ی ویرانی، زندگی را سرپا نگه می‌دارند. آن‌ها نان می‌پزند وقتی نان نیست، کودکان را در آغوش می‌گیرند وقتی جهان از هم پاشیده، و با چشمانی اشک‌آلود، امید را به زبان لالایی ترجمه می‌کنند. در روزهایی که آسمان بی‌رحمانه سنگین شده، زن‌ها هنوز لباس‌های خاکی بچه‌هایشان را می‌تکانند، هنوز دعا را آرام در دل زمزمه می‌کنند، گویی با هر "یا الله"، اندکی از بار این زمین زخم‌خورده را سبک‌تر می‌خواهند. و کودکانی که از دل این خاک برمی‌خیزند، نه تنها بازمانده‌اند، بلکه ادامه‌ی همان زنانند، ریشه‌هایی که در میان آتش، باز هم جوانه می‌زنند. زن در جنگ، فقط مادر نیست. او پناه است، پرستار است، معلمِ صبر است. اوست که با دستان زخم‌خورده، آوار را کنار می‌زند تا نوری کوچک وارد خانه شود. و شاید درست همان لحظه است که انسانیت، دوباره نفس می‌کشد. 🖋 فاطمه عبدی 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #پویش #برای_ایرانم_ایستاده_ام

#تو_چیکار_کردی؟ خانم حرم‌پناهی نوک خودکار آبی را گذاشت روی دفتر نمره. گفت:«ملکی یا بلند جواب سوال رو میدی یا برات صفر میذارم». بغضم را قورت دادم تمام توانم را انداختم در گلو و گفتم:«خانوم بخدا نمیتونیم بلندتر از این حرف بزنیم». بعد اشک دویده روی صورت را با آستین مانتوی سرمه‌ای رنگم پاک کردم. زنگ تفریح را زدند و صدای جیغ بچه‌ها گوش مدرسه را کر کرد. از همان لحظه افتاد توی سرم که کاش صدایم بلند بود. از آن روز دقتم به صداها بیشتر شد و صداسنجی شد پیشه‌ام. مریم قربانی صدای پسرانه و بمی داشت، حرف که میزد همه میشنیدند و رویش حساب باز می‌کردند، جان میداد برای مبصری! سپیده رضایی صدایش دریا بود موج داشت و یکدفعه همه گوش‌ها را سمت خودش میکشید. میرزایی مثل دارکوب بود صدایش ضرب داشت حرف که میزد انگار نوک میزدند توی سر آدم. آن یکی رادیویی بود. این یکی به درد دوبله میخورد. و کم‌صدایی من کش آمد تا امروز که تک و توک موهایم سپید شده و دو تا چروک ریز افتاده پای چشمم، صدا همان صداست فقط ورژنش جا افتاده‌تر شده. هنوز در جمع‌ها وقتی صداها بلند است و همه مشغول خوش و بش و خاطره‌گویی هستند، ترجیحم این است که حرف نزنم. نه اینکه حرفی نداشته باشم، دارم اما میدانم اگر بخواهم بلند حرف بزنم بعدش باید یک گلو درد طولانی مدت را تحمل کنم. دست حلما را گرفتم و رفتم قاطی خانمهایی که شعار میدادند. خانم‌ها گوش تیز کرده بودند از یکی دو کیلومتر آن‌ طرف‌تر، از آقایان شعار برسد و تکرار کنند. تک و توک دوتا «مرگ بر آمریکا» میگفتند و بعد «فکر نکنی ما زنیم تو دهنت میزنیم» و بعد چند تا «الله اکبر» و دوباره همان و همان... چه شد که فکر کردم میتوانم لیدر شعار بشوم؟ نمیدانم! دل به دریا زدم گوشی‌ را باز کردم «بسم الله» گفتم و رفتم سراغ کانال رسا که دوستم فائزه به تازگی راه انداخته بود. شروع کردم به بلند شعار دادن! جمعیت با مشت گره شده پشت سرم تکرار میکرد. کار به جایی رسید که صد نفر یا بیشتر در خیابان شعارهایی را میدادند که از حنجره من در هوا پخش می‌شد. حلما زل زده بود توی چشمهام، از جیغ زدن‌هایم تعجب کرده بود . خنده‌ی ریزی کرد و دستم را محکم‌تر گرفت و شعارها را مشت مشت در هوا پخش کرد. 🖋 طاهره سادات ملکی 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #پویش #برای_ایرانم_ایستاده_ام

#روایت_میدان سیب‌های کپک‌زده با کالسکه کنارخیابان قدم می‌زدم . پرچم نسبتا بزرگ پارچه ای را به سمتم گرفت . طبق معمول پرچمی با این کیفیت را فقط اطراف حرم آن‌هم برای خرید میشد پیدا کرد . نه صلواتی ! نمی‌دانستم پرچم را باید از دستش بگیرم، یا با لبخندی همراهی و همدلی‌ام را اعلام کنم و بگذرم . چشم هایش خیلی آشنا بود. دقیق تر نگاه کردم می‌توانستم بشناسم اما دلم نمی‌خواست. خیلی شبیه به کسی بود که نمی‌خواستم باشد. نگاهم را دزدیدم مطمئن نبودم شناختن من خوشحالش می‌کند یا نه. سال اولی که برای تدریس به روستا رفتم . همان سالی که هنوز خیلی سیاست‌ها و باید و نبایدها را نمی‌دانستم او معلم باسابقه‌‌ی مدرسه بود که مثل خیلی‌ها برای مهربانی بخیل نبود . هر جریان مثبتی که در مدرسه شکل می‌گرفت او درست وسط میدان ایستاده بود. یک روز داخل دفتر دبیران دوتا سیب را داخل دو تا ظرف شفاف گذاشت و از ما خواست روی یک کدام کلمات مثبت بنویسیم و روی دیگری منفی. من نوشته بودم عشق ! هفته‌ی بعد که ظرف ها را از کمد در آوردیم .سیب هر دوظرف به یک اندازه کپک زده بود . چه بسا ظرف کلمات مثبت بیشتر ! اول کمی لب و لوچه اش آویزان شد و بعد با خنده گفت: متاسفانه سیب تحت تاثیر قرار نگرفت ! از این مدل کارها زیاد انجام می‌داد. انگار هر روز صبح حال خوبش را می‌گذاشت توی کیف چرم قدیمی‌اش و با خودش همه جا می‌برد. قرار بود دوسال بعد بازنشسته شود . به یاد ظهر شنبه ای افتادم که سرویس منتظرش بود . جلوی آینه ؛درحالیکه مقنعه‌ی مشکی بورش کج شده بود و با سرعت ته‌مانده‌ی ضدافتاب ایرانی‌اش را روی صورتش پخش میکرد ،گفت: آخ که فقط بازنشسته بشم! بشم خانوم خودم دست به سیاه و سفید نزنم فقط به خودم برسم. حالا بعد ده سال اینجا مقابلم ایستاده، درحالیکه نصف صورتش فلج شده و به سختی حرف ‌می‌زند ؛ همان مقداری هم که می‌تواند بگوید نامفهوم است. آنقدر جا خورده بودم که سرم را پایین انداختم و رَف... هنوز قدمی برنداشته بودم که با جمله‌ای نامفهوم، صدایش را شنیدم. بی اختیار برگشتم . صورتم درست وسط کادر چشم های درشت سیاهش بود. دوباره حرفش را تکرار کرد و پرچم را جلوتر آورد. چیزی شنیدم شبیه به : خدا حفظتون کنه. واژه هایم را در شلوغی افکارم گم کرده بودم و دستور زبانم دستوری برای زبانم نداشت. پرچم را گرفتم . انگار خیابانِ زیر پاهایم مرا به ادامه ی مسیر هل می‌داد. دورتر که شدم ، واژه هایم یکی یکی از بهت در آمدند . دلم می‌خواست برگردم، او را محکم در آغوش بگیرم و بگویم : درد و بلایت بخورد توی سر آن‌ها که طبق طبق از این انقلاب خوردند و بردند و به قدر یک قطره اشک ،یک پیام تسلیت یا یک پیرهن سیاه داغ مردمشان را تسلا ندادند . فریادهای تصنعیِ همیشه معترضشان فدای متانتِ اصیل و همیشگی‌ات. سفره‌های چرب و رنگین‌شان فدای لقمه های پنیر و سبزی ساده‌ای که هر روز به ما تعارف می‌کردی. میخواستم برگردم او را محکم در آغوش بگیرم ....اما....رفتم . 🖋 فاطمه زاهد مقدم 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #پویش #برای_ایرانم_ایستاده_ام

#پیشنهاد_مشاهده باز هم ژاپنی ها اومدن توی میدان 🔥 (اگر می‌خواهید ایران را درک کنید، با تیتر خبر ها شروع نکنید!. با کربــــــــلا شــــروع کــــنید... با حسین (ع) شروع کنید...) --------------------------------- 🌍 @Bso_Kh_Qom 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌

▪️هیچ خوفی ما از ابرقدرت‌ها نداریم... ✅ @EMAM_COM

🔻#ویژه‌ببینید | قابهایی از حضور دانشجویان جهادگر دانشگاه ملی مهارت استان قم تقدیر از نیروهای حافظ امنیت در سطح شهر تهران بزرگ #بسیج‌دانشجویی‌دانشگاه‌ملی‌مهارت #بسیج_دانشجویی_استان_قم @BSO_QOM

🔺️#ویراست جدید صفحه‌ی‌ ویراستی بسیج دانشجویی دانشگاه ملی مهارت: +در پاسخ به سید عزیز از اینجا فریاد میزنیم اگر مذاکره جواب نمیده، نوبت موشکای سید مجیده🔥🚀 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #رسانه‌وفضای‌مجازی_گراف

🔺️#پیشنهاد‌_مشاهده‌ی‌_ویدئو #گـــزارش_ویـــدئویی | #موکب‌‌ 🇮🇷 روایتی از پنجشنبه ۲۸ فروردین ۱۴۰۵؛ 🎯 وسطِ میدان، هر گوشه یه قصه داشت... یه طرف، خنده‌های بچه‌ها تو غرفه کودک 👶 یه طرف دیگه، ردّ قلم استاد قانونی و استاد افشاری روی پارچه‌ها و کاغذ و مقوا... بوی چایی داغ می‌پیچید بین جمع ☕️ و صورت‌هایی که با رنگ پرچم ایران، حال و هوای دیگه‌ای گرفته بودن 🇮🇷 🧩 چند تا از بچه های خوش ذوق و خلاق داشتن موشک رو با تکه‌های پازل مانندی می‌ساختن، چند تا از بچه ها اوریگامی کوله درست می‌کردن به یاد بچه‌های شهید میناب و به بچه ها هدیه میدادن، بعضی بچه‌ها با مدادرنگی، مقاومت رو نقاشی می‌کردن... و اون طرف‌تر، دست‌های کوچیک، عکس‌های شهدای میناب رو برمی‌داشتن و می‌چسبوندن روی نقشه بزرگ ایران؛ انگار هر کدوم، یه تیکه از این خاک رو دوباره زنده می‌کردن... 🚀 آخرِ کار هم بازی شروع شد؛ موشک‌های کاغذی که خود بچه‌ها ساخته بودن، می‌خورد به هدف ها و جنایت کارهایی که خوب می‌شناختیم... شب، آروم تموم نشد... بین خنده‌ها و بازی‌ها، یه چیزی از جنس «یاد» و «ایستادن» جا موند. 🔺️تکه‌هایی از شب هایی که هنوز ادامه داره... 📍#میدان‌امینی‌بیات | شب ششم (شب بیست و هشتم حضور بچه‌های بسیج دانشجویی دانشگاه ملی مهارت در میادین شهر 🇮🇷) 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #رسانه‌وفضای‌مجازی_گراف

#گزارش_تصویری | #موکب‌‌ 🇮🇷 🔺️ریز جزئیات ۱ از شب بیست و هشتم موکب بسیج دانشجویی دانشــــگاه ملی مهــــــــارت. 📍#میدان‌امینی‌بیات | شب‌ ششم 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #رسانه‌وفضای‌مجازی_گراف