#روایت_میدان و یادمان نرفته اخرین توصیه اقایمان را که گفت: «خسته نشوید،که نصرت نزدیک است.» 🖋 شاهگل محمدی | ۱۴۰۵/۲/۱ رزمایش دختران جانفدای ایران _جمکران 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #پویش #برای_ایرانم_ایستاده_ام

#روایت_میدان کاش من همه بودم... حالا دو هفته شده که هر شب به خیابان‌‌ها می‌رویم تا دفاع از وطن را فریاد بزنیم. کار زیادی نیست اما برای منی که همیشه در بیرون رفتن صرفه‌جو بودم و کارهای ضروری‌ام را فهرست می‌کردم که حتی الامکان همه را در یک خروج انجام دهم، کار بی‌سابقه‌ای است. راستش هر شب هم برای راهی شدن، کلی با استدلال‌های این شکلی کلنجار می‌روم که «حالا امشبم نشد، فردا شب میری» یا اینکه «این همه جمعیت هست، تو یکی نری طوری نمیشه» و ... اما وقتی می‌روم و هم‌وطنانم را می‌بینم که با شرایط بسیار سخت‌ آمده‌اند، از خودم شرمنده می‌شوم: پیرمردی قدخمیده با دو عصا، پیرزنی که به سختی راه می‌رود با پرچم و عکس رهبر در دست، زنان جوانی با فرزند شیرخوار در هوای سرد، زن و مرد جوانی که دو بچه‌ی کوچکشان را در کالسکه گذاشته‌اند و بعضی‌شان حتی سومی را هم بغل گرفته‌اند. این تصویر آخری را خیلی زیاد می‌بینیم؛ یکی دوباری هم برای نی‌نی‌ها قاقالی‌لی گرفتیم تا با دیدن لبخندهای خوشمزه‌شان دل خودمان را شاد کنیم. اینجا که منم، هر شب غلغله است و می‌دانم همه‌ی ایران عزیز هم جریان همین است؛ اما گوشه و کنارِ مجازی، پیام عزیزانی را دیدم از شهرهای کوچکتر یا روستاها که نوشته بودند تجمعات شهرشان کم جمعیت یا کوتاه‌مدت است. طبیعی است که هر جایی نسبت به جمعیت خودش شاهد تجمع باشد، اما من به دل این مردم عزیز نگاه کردم و با خود گفتم کاش می‌توانستم همه‌ی تجمعات را رونق ببخشم. کاش می‌توانستم تکثیر شوم، به تمام شهرها و روستاهای سرزمینم بروم و با تمام این مردم شریف هم‌فریاد شوم در دفاع از سرزمینم. حتا کاش می‌توانستم به جای همه‌ی کسانی که به دلیل مخالفت خانواده یا دلایل دیگر امکان شرکت در تجمعات شبانه را ندارند هم قدم بردارم. به قول محمد صالح علا: «کاش من همه بودم با همه دهان‌ها تو را صدا می‌زدم» اما فعلاً فقط می‌توانم جای خودم باشم و هر شب برای بیرون رفتن، با خودم کلنجار بروم که اگر نروم شرمنده‌ی وطنم خواهم شد، شبیه شرمندگی وقتی که آدم در مشهد مسافر باشد و نرود حرم امام رضا(ع)؛ حتماً باید بروم، هر شب باید بروم. «کفش‌های ماه را به پا کرده‌ام دوباره عازم توام تا بوی زلف یار در آبادی من است هر لب که خنده‌ای کند از شادی من است زندگی با توست زندگی همین حالاست»* پانوشت: *محمد صالح علا 🖋 فاطمه ایمانی 📲راه ارتباطی: ↫ا[https://eitaa.com/basig_fany] #بسیج‌_دانشجویی‌ #دانشگاه_ملی‌_مهارت‌ #پویش #برای_ایرانم_ایستاده_ام