چگــــونه مـی‌شــــــود درد استخوان‌سوزی که عــدّه‌ای بـی‌رحــمانه، بـه تو هدیه کردند را فراموش کنی؟ چگــــونه مـی‌شــــــود جهـــلِ این جمـاعــت را که ندانسته، یا شــــاید هم از روی آگاهـی! به تو تاختنـــد را نادیـده بگیری و چشــم ببنــدی؟ چگــــونه مـی‌شــــــود به رفتــار دیـگران با خود فـــــکر نکنـی و بـــا همــــــان انگیـــــزه‌ی قبـــــل، ادامه دهی؟ چگــــونه مـی‌شــــــود صبـــــــر کرد و صبور بود؟ چگــــونه مـی‌شــــــود خـــــــــوب زندگی کــــــرد و خـــــوب بــــود و خـــــوب ماند؟ چگــــونه مـی‌شــــــود افسارِ نفـــسِ سرکش را تا این اندازه به دست گرفت؟ چگــــونه مـی‌شــــــود در بَل‌بَشوی زمانه، دوام آورد؟! چگــــونه مـی‌شــــــود... ✍🏻نگاهی به دوردست‌ها •باطـن• @baten110

چهارصد و چهار مرورت نخواهم کرد مگر به ضرورت.

ضمنِ احترام به سنت دیرینه‌ی ایران‌زمین و تمام آیین‌های مقدس دینی و تاریخی، عیدِ من تا نابودی اسرائیل مبارک نیست.

- انسـان کامـل.

📣 ویژه یک دیدار؛ برای امروز و فردا 🎥 مردم عزیز ایران! در آستانه لحظات تحویل سال ۱۴۰۵ و با اعتقاد به آیه شریفه‌ی وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ، این سخنان حضرت آقای #شهید را ببینید... 💻 Farsi.Khamenei.ir

🛑خطرِ سکته و از دست دادنِ جان...

• هزار شکر که گر غایبی ز دیده‌ی ما غمِ فراقِ تو با اشکِ من هم آغوش است

- ســبز:)🌱

در راهِ رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلا به تو افتاد مسیــــرم که بمیرم •باطـن• @baten110

برای تشکر از مأمورها و مسئولین برقراری نظم و امنیت، براشون بستنی قیفی بخرید🍦 خیلی خوشحال می‌شن هشتگ پویش بستنی قیفی🌝

نه آمریکایی‌ها فقط برق حزب‌اللهی‌ها و طرفدارهای حکومت رو قطع میکنن با بقیه کار ندارن نگران نباشید @Lebasshakhse

خدا خودش در میدان است جنگ رمضان. جمعه. روز بیست و یکم جنگ. ۲۹ اسفند ۱۴۰۴ قم. این کلیشه همه سال‌های گذشته ما بود که سال تحویل، در خیابان روبه‌روی حرم باشیم، چه در قم و چه در مشهد، و بعد از دنگ دنگ ساعت و اعلام خبر تحویل سال، هیس هیس بگوییم تا از بین صدای جمعیت، صدای آقا را بشنویم که عید را بهمان تبریک می‌گوید و درباره سال جدید حرف می‌زند و شعار سال اعلام می‌کند. امسال ولی توی خانه ماندیم، تحویل سال آقا را کم داشت. بچه‌ها عکس آقا را آوردند و گذاشتند کنار سینی چای افطار و با صدای مجری که متن پیام نوروزی آقا مجتبی را می‌خواند، سال را نو کردیم. ۱۴۰۴ چقدر سال غریبی بود: جنگ، چالش‌های اقتصادی، قیمت عجیب دلار، خون‌بارترین فتنه این سال‌ها و باز جنگ. دست خدا نگه‌مان داشت والا ذره‌ای از این بلاها، هر ملتی را سرنگون می‌کند. امروز قم ماندم. مجموعه‌ای از پیگیری‌ها را باید انجام می‌دادم. پیام می‌دادم به کسانی برای نوشتن متن یا هماهنگی برای مصاحبه. تلاش کردم ولی آدم‌ها در دسترس نیستند این روزها. شب با بچه‌ها و بچه‌های همسایه رفتیم برای راهپیمایی. هر بار که می‌افتیم در سیل جمعیت، به بچه‌ها می‌گویم «ببین چقدر جمعیت زیاده!» هر بار انگار هیجان‌زده می‌شوم از این پای کار بودن و خسته نشدن، هر بار دیدن این حجم از آدم‌ها برایم تازه است. بیست شب است که ما در خیابانیم. همه‌مان کار و زندگی داریم، گرفتاری داریم، طلب وصول ‌نشده داریم، برنامه عقب افتاده داریم، نگرانی مالی داریم، خستگی از کار روزانه داریم، مریضی و کسالت داریم، خیال نگران داریم اما با این‌حال به شکل غیر قابل تحلیلی همه پای کار نگه‌داشتن خیابان به نفع انقلابیم. خبر دارم که بعضی از آدم‌هایی که سرشان توی کتاب بوده و درس جامعه‌شناسی و سیاست خوانده‌اند، حالا این روزها در تحلیل چیزی که دارد در همه جغرافیای ایران رخ می‌دهد، بی‌پاسخ مانده‌اند. با دو دوتا چهارتای کلاس‌های دانشگاهی، کاری که مردم می‌کنند جور در نمی‌آید. این را هم می‌دانم که مسئولین و فعلالین فرهنگی در کشور، نگران تاب‌آوری مردم در خیابان هستند. نگران افت جمعیت، نگران خستگی، نگران تکراری شدن حضور برای مردم هستند. این دغدغه را در جلسات مختلف و از آدم‌های مختلف شنیده‌ام. دل من البته فقط به یک چیز گرم است. آقا در یکی از سخنرانی‌‌های اخیرش گفته بود: «خدا مردم را مبعوث خواهد کرد» حالا وقتی کار دست خداست، وقتی مردم با خدا هم تیم شده باشند، این نگرانی‌ها دیگر جایی ندارد. کار را ما مدیریت نمی‌کنیم که بخواهیم نگران باشیم. خدا خودش در میدان است. . «محمدرضا جوان آراسته» zil.ink/mrarasteh