دقیقا همون شبی که تصمیم می‌گیری زود بخوابی یه ندایی درونت می‌گه:«پاشو نصف شبی پیچ و مهره تختت و باز کن از اتاق ببر بیرون نذار خانواده‌ت هم بخوابن، بعدشم یه جارو برقی مشتی بکش همسایه‌ها فحشت بدن، بعدم کل اتاقت و گردگیری کن، بعدش بشین پای گلدوزی که چندساله تمومش نکردی. آخرشم پاشو یه طرح جدید بزن برای مروارید دوزی ترمه‌ها تا اذان صبح».

بدین‌سان، برنامه‌ی صبح فردا احتمالا هدر برود. اسیر شدیم نصف شبی.

پستی دنیا را میبینی...؟! مثل منی آمده تا برای مثل تویی شهادت بدهم که؛ اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا... #باید_برخاست ▪️▪️▪️

مؤمن ممکن است دچار فحشایی، لغزشی، کبیره‌ای شود ولی اصراری به آن ندارد. خداوند دوست دارد آن مؤمنی را که اگر دچار فحشایی یا ظلم به نفسی شد با استغفـار خودش را شست‌و‌شو دهد. - استاد شجاعی

سگ کوی تو نشدم اگر شده‌ام چو مرغ شکسته‌پر که به پیکرم بخورد مگر نفسِ سگانِ شکاری‌ات علی یاعلی(ع)!

کاش وقتی یه چیزی نمی‌شه، مغز عزیزم همه پوشه‌های نشدنِ قبلی رو همزمان باز نکنه.

خدایا! همه‌کاره تویی...

در اوراق تاریخ، هیچ نبی مرسل و هیچ امام برحقی چنین جمعیتی را در بدرقه راه خویش نداشته. هیچ خلیفه مسلمانی از بغداد تا حجاز و هیچ مرجع تقلیدی از قم تا نجف این‌گونه چند شبانه‌روز توسط میلیون‌ها مسلمان از سراسر بلاد اسلام تشییع نشده. قیصر و کسری حسرت‌کش هواداران و ملتی این ‌چنین‌اند. شاهان ایرانی خواب همچو تشییع اساطیری را ندیده‌اند. بعد از مظفرالدین شاه، هیچ شاه ایرانی حتی در خاک وطن دفن نشده. هریک در بیمارستانی در اروپا با اسمی مستعار جان داده یا در جزیره‌ای متروک میان اقیانوس‌ها مرده. تهران از زمانی که قریه‌ای کوچک در حوالی ری بوده تاحالا که ام‌القرای جهان اسلام است، چنین قیامتی به خود ندیده. حالا این تشییع شهیدسیدعلی خامنه‌ای است که تنه به تنه تمام تاریخ می‌زند. این ایده انقلاب‌اسلامی است که اینطور اسلام را عزت داده و چشم جهان را به تابوت فقیهی شیعه دوخته. شیعیانی که از دین فقط نشستن و انتظار بلدند چشم باز کنند و عزت اسلام در پشت تابوت خامنه‌ای را ببینند. ایرانیانی که حسرت عظمت تاریخی ایران در عصر شاهان را می‌خورند، رستاخیز خامنه‌ای در پس قرن‌ها مرگ حقیرانه پادشاهان را تماشا کنند. اینجا تهران است؛ این پیکر شهید سیدعلی خامنه‌ای و این بهترین امتی است که تاریخ به خود دیده! «مهدی مولایی» @Politicalhistory

آقای خامنه‌ای، انقلاب قائم به شخص نیست ولی دل من خیلی وقت بود که فقط و فقط قائم به شما بود. نظام اسلامی وابسته به شما نیست ولی نظام روح و جان و زندگی من بدجوری به شما وابسته بود.

میگم «بود» فکر نکنی دیگه «نیست» هنوزم هست، با این تفاوت که دیگه نمی‌بینمت دیگه نمی‌شنومت دیگه ذوق برا عکسات و لبخندات و رجز خوندنات، تبدیل شده به یه لبخند تلخ برا صدای ضبط شده‌ت. دیگه قربونت رفتن شده آرزو... شده «روحت شاد»!