گاهی فرآیندِ مأیوس سازی در انسان کار شیطان نیست بلکه کار پروردگاره! مثل اونجایی که مأیوست می‌کنه از همه‌ی ابزارها و آدم‌ها. یأس همیشه هم بد نیست! گاهی باعث می‌شه تو فقط و فقط به خدا امید ببندی. و هر آدمی اگر طبق قواعد و قوانینی که برای جهان تنظیم شده، دو دو تا چهارتای زندگیش رو حساب کنه متوجه تفاوت این یأس مثبت با اون یأس منفی می‌شه؛ به جای غصه خوردن لذت می‌بره از اینکه ربّ او، در حال تربیتِ اوست. - اندر پرسه زدنِ فکر میان کوچه پس کوچه‌های تجربیاتِ زیسته

وقتی رفیقت رو پس از مدت‌هاااا، آنلاین گیر میاری. هزاران ویسِ شرحِ ما وقع و غرغر و تعریف احوالات و... تقدیم تو باد. البته یه بخش کوچیکش برش خورده و بی نظم و ترتیب تو این عکس با هم نشسته.

یه نفر (رندوم): تو چقد آروم و ساکتی. من تو پیوی رفیقام:

حق نواختی بانو...

نمی‌دونم چطور باید این حس شادکامی رو تبدیل به کلمه کنم، به قول حافظ: دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن… خصوصا یکی که حدود یکسال ندیده بودیش و کلی دلتنگش بودی‌!♡

نمی‌فهمم یعنی چی که چایخونه حرم و برداشتین سر ظهر بستین؟

- قرار دل | ۰۹ چون میسر نیست من را کامِ او عشق بازی می‌کنم با نامِ او…💔 •باطـن•

حقیقتا با دیدن جمعیتی که ریخته بودن تو مغازه و داشتن به مناسبت ۱۳ صفر جاسوییچی و آویز کلید می‌خریدن می‌خواستم گریه کنم. چرا انقدر خرافات برای یه عده شیرین و واقعیت براشون تلخ جلوه می‌کنه؟ این تمایل به استفاده‌ی صرف از دین برای ساختنِ دنیا از چی نشأت می‌گیره؟

دیدنِ دخترِ کتابخونِ کتاب به دست (اونم راجع به خودسازی) اینو شُست بُرد! خدا به جمعیت کتابخوان مملکت اضافه و از جمعیت خرافاتی کم کنه ان‌شاءالله...

ولی از من می‌شنوی، تا جایی که می‌تونی توقع آدما رو از خودت نبر بالا. اصن به آدما کاری نداشته باش. حتی در ارتباط با خودِ اون آدم، کاری بهش نداشته باش! فقط خدا رو حساب کن تو تعاملاتت... به هیچی و هیچکس فکر نکن جز خدا اینجوری راحت‌تری منِ عزیزم/دوستِ بزرگوارم.

از جمله کلیشه‌های درستی که بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شیم. به‌نظرم باید نشست و بین کلیشه‌ها گشت، اون حق‌ها رو جدا کرد و برداشت ریخت تو کوله‌ی اندوخته‌ها برای ادامه‌ی زندگی.