موشک‌های نقطه‌زن، اجتماع و پیوست‌های اقتصادی نویسنده: عبدالله علی‌پور ✍ آنچه در جنگ دوازده‌روزه شاهد بودیم، توانمندی موشکی ایران و نقش اساسی و حیاتی آن در ایجاد «تعادل وحشت» بود. این موشک‌ها بودند که نقایص موجود و کاستی‌ها در عرصه‌های مختلف را پوشش می‌دادند و امید دفاع از میهن را در دل‌ها زنده نگاه می‌داشتند. جنگ دوازده‌روزه تنها یک نبرد نظامی نبود؛ آوردگاهی بود از سه ضلع قدرت ملی ایران: نظامی، اجتماعی و اقتصادی که باید هم‌زمان و هماهنگ عمل می‌کردند. موشک‌های نقطه‌زن پس از دوازده ساعت نخست، امیدها را زنده کردند. اجتماع، مشروعیت نظام و هویت ایرانی را حفظ نمود، اما اقتصاد همچنان لنگ زد. ✍ همراهی اجتماع مردم ـ به‌ویژه نسل جوان امروز ـ با حرکت شجاعانه نیروهای مسلح در قالب‌های رسانه‌ای و روایت‌های میهن‌پرستانه، پرده از هویت‌سازی ایرانی-اسلامی برداشت. قدرت نرم از دل اجتماع پدیدار شد؛ نسلی که در ایران و حتی خارج از کشور به بازتولید هویت ایرانی-اسلامی پرداخت، در حالی که دشمن سال‌ها برای هویت‌سوزی و ایجاد شکاف اجتماعی برنامه‌ریزی کرده بود. ✍ در جنگ دوازده‌روزه، موشک‌های نقطه‌زن بارها آزموده شدند. دقت آن‌ها روزبه‌روز مورد آزمایش قرار گرفت؛ هر اصابت دقیق، دشمن را در بهت و حیرت فرو می‌برد و در دل مردم امیدی تازه ایجاد می‌کرد. اما اقتصاد همچنان پاشنه‌آشیل باقی ماند. این جنگ تصویری چندلایه روایت کرد: - در مسیر نظامی راه را به خطا نرفته بودیم. - اجتماع و نسل جوان ستون فقرات هویت‌بخشی در جنگ روایت‌ها بودند. - چرخه اقتصاد معیوب است؛ بخشی زیر فشار تحریم و بخشی گرفتار ناترازی بانکی و تبادلات ارزی در امارات، هرات و سلیمانیه عراق که اگر تصمیم گرفته شود این مسیر قفل شود، فروپاشی ارزی محتمل خواهد بود. ✍ در آینده، همین پاشنه‌آشیل می‌تواند مبنای تصمیم‌سازی علیه امنیت ملی قرار گیرد. جزایر سه‌گانه نمونه‌ای روشن است؛ خواسته‌ای که با جنگ به دست نمی‌آید، اما با ضعف اقتصادی ممکن می‌شود. دالان زنگ‌زور، نمونه بارز نبود اقتصاد قدرتمند بود و دیدیم چه پیامدهایی داشت. اقتصاد ایران در حوزه‌های مختلف نتوانسته است روایت قدرت سخت ایران را در برابر دشمنان کامل کند. ارز و تلاطمات بانکی دقیقاً همان نقطه‌ای است که بد روایت می‌شود، قلب‌ها را می‌لرزاند و افکار را پریشان می‌کند. این وضعیت ادامه مسیر سخت را دشوار کرده و قدرت منسجم اجتماعی، فرهنگی و نظامی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. ژنرال‌های اقتصادی به هوش نیستند، مجلس کارکرد واقعی خود را از دست داده است و نرخ ارز و تلاطمات آن در امارات، دوبی، هرات افغانستان و سلیمانیه عراق رقم می‌خورد؛ درست در جایی که نقطه مقابل ما قرار دارد. نفت را می‌فروشیم به پکن، یوان را به امارات می‌آوریم، آنجا تبدیل به درهم می‌شود و سپس درهم به دلار بدل می‌گردد... چرخه‌ای معیوب که اقتصاد ایران را شکننده کرده است.

🇮🇷 امروز مام وطن نیاز به انسجام همه دارد نویسنده: عبدالله علی‌پور امروز، بیش از هر زمان دیگری، کشتی انقلاب در میانه طوفانی سهمگین، موج‌ها را می‌شکافد و به سوی مقصدی که نسل‌ها برای آن ایستادگی کرده‌اند پیش می‌رود. عبور از این گردنه دشوار، تنها با همدلی، هم‌صدایی و هم‌افزایی ممکن است. در جهانی که بحران‌ها یکی پس از دیگری در قالب «نظم نوین» بازتعریف می‌شوند و حقوق بین‌الملل به صخره گرفته می‌شود، باید ایستاد؛ و اگر لازم شد، ایستاده جان داد. این جهان برای هیچ کشوری آزادی و رفاه به ارمغان نیاورده است. گفتند برای آزادی عراق می‌آییم؛ اما داعش را آوردند. گفتند برای نجات سوریه می‌آییم؛ اما بزرگ‌ترین تروریستِ دست‌پرورده خود را بر آن کشور گماردند. گفتند لیبی را آزاد می‌کنیم؛ اما یکی از قدرتمندترین کشورهای عربی را به فروپاشی کشاندند. در جهانی که هر روز پیچیده‌تر می‌شود و از دل هر بحران، بحرانی تازه زاده می‌شود، تنها راه، انسجام ملی است. باید اختلاف‌نظر داشته باشیم، اما از هم جدا نشویم. باید نقد کنیم، اما تبر بر ریشه‌ها نزنیم. می‌توان رقابت سیاسی داشت، اما نباید بقای یکدیگر را به خطر انداخت؛ چرا که سرنوشت ما به هم گره خورده است. مام وطن، ایرانِ غنی، امروز نه کمبود منابع دارد و نه کمبود استعداد. و یادمان باشد: نه غرب برای پیشرفت ما کاری خواهد کرد، نه آمریکا، نه اروپا، نه چین و نه روسیه. تاریخ گواه است: مصدق را سرنگون کردند؛ ترکمنچای و گلستان را بر ما تحمیل کردند؛ در جنگ‌های جهانی، قحطی را بر این سرزمین سایه‌افکن کردند و میلیون‌ها نفر از مردم ما را به کام مرگ بردند. ترکیه، همین امروز، نمونه‌ای پیش چشم ماست؛ عضو ناتوست، اما با هزاران میلیارد بدهی خارجی و تورم شصت‌درصدی، نمی‌توان آن را کشوری پیشرفته دانست. و امروز باید دانست: همه سیاسیون، فارغ از اختلاف‌ها، باید همدل و همراه با دولت، تحت لوای رهبری فرزانه، از مام وطن حمایت کنند. سقوط دولت، خواسته آمریکا است. بی‌دولتی، مطلوب صهیونیسم است. رهبر می‌داند، می‌فهمد، تدبیر دارد؛ امروز نه نام انقلاب، بلکه نام وطن در خطر است. جیش‌الظلم، داعش خراسان، پژاک، کومله و منافقین، همه و همه متحد و منسجم شده‌اند. متحد نباشیم، وطن تکه تکه خواهد شد... مام وطن

روابط عمومی مردم ششده و قره بلاغ https://eitaa.com/bb6dgh

✍ اگر ما بتوانیم روزی قلب نیویورک را مورد هدف قرار دهیم در حالی که اقتصادمان هم سامان داشته باشد در دنیای امروز بلعیده نخواهیم شد.... https://eitaa.com/abalipour به کانال من در اینا بیایید...

*🔴 حضور پرشور مردم شهرستان فسا در راهپیمایی ۲۲ بهمن .* 📽دفتر خـبر صدا و سیمای فســا 📆 ۲۲ بهـــــــــــــــــــمن ماه ۱۴۰۴ 🔹️پیام رسان واتساپ : https://chat.whatsapp.com/F8ZHo8Cpv3EDanJT6Rw6J7?mode=wwt

✍ قدرت کلام وقتی که خداوند متعال به پیامبرش فرمود بخوان آشکار شد. نویسنده. عبداله علی پور 🔹 پیرمردی که گاهی با عصا و گاهی بدون عصا می‌ایستد، در برابر بزرگ‌ترین لشکرکشی‌ های تاریخ، در برابر تجهیزات سنگین نظامی و هیاهوی رسانه‌ای، آرام می‌ایستد و با مردمش سخن می‌گوید. نه با فریاد، با کلامی که از دل بر می‌آید. او مردمش را به جشن استقلال دعوت می‌کند؛ و مردم می‌آیند. در همان زمانی که باید بیایند نه زودتر، نه دیرتر می‌آیند. این هماهنگی، این هم‌ صدایی، این حضور به‌ موقع، حاصل قدرت کلام یک رهبری الهی است کلامی که ریشه در شب‌ زنده‌ داری‌ های او دارد، در نجواها یش با قدرت مطلق آفرینش، در آن خلوتی که هیچ چشم و گوشی شاهدش نیست. و همین مرد، همین پیرمرد آرام، در روشنای روز، تمام استکبار را با قدرت حضور مردمش با همان مردمی که در زمان درست می‌ایستند—به چالش می‌کشد. و قدرت کلام وقتی آشکار است که خداوند بگوید بخوان وقتی از اتصال قلبی‌ به خدا سرچشمه می‌گیرد. امروز در جشن ۴۷ سالگی همه آمدند تا آمدنشان بهنگام باشد، قدم‌ها یشان بهنگام باشد. ایستادگی اشان به هنگام باشد. وقتی آمدند، که بزرگترین تجهیزات نظامی قرن، پروپاگاندای رسانه ای بر علیه کشورشان در حال انجام است. ✍ امروز از مردم بخش ششده و قره بلاغ از شهرستان فسای هزار و یکصد شهید تا تمام شهرهای کشور همه و همه صدای رهبر فرزانه را صدای وطن را از جان دل شنیدند. و صدای گوش خراش زوزه گرگهای پشت مرزها را شنیدند و به هنگام آمدند. از فردای جشن انقلاب دوباره تکلیف سنگین بردوش مسئولین گماردند مسئولینی که سنگینی میرشان را مردم بر دوش دارند.. باید قدردان این مردم بصیر بود.

🔥 جنگ نخواهد شد؛ به مشکلات داخلی بپردازیم ✍️ نویسنده: عبدالله علی پور کیک اقتصادی خاورمیانه نسبت به کیک اقتصادی بین‌الملل سهمی مشخص و معین دارد. و همین سهم مشخص، رقابتی شدید را در منطقه خاورمیانه به همراه آورده است. اقتصاد ۶ تریلیون دلاری منطقه در برابر اقتصاد ۱۱۰ تریلیون دلاری جهان، نشان‌دهنده رقابتی جدی برای برداشت بیشتر از این کیک است. هرچند کشورهای حوزه خلیج فارس با جمعیت کم و منابع عظیم نفت و گاز، تولید ناخالص داخلی بسیار بالاتری را به خود اختصاص داده‌اند، اما کشورهایی مانند ایران با تنوع‌بخشی به اقتصاد خود، به دنبال کاهش اتکا به نفت هستند. روی دیگر این رقابت، میل و رغبت بی‌پایان برخی کشورهای رقیب منطقه به ورود دیگران در یک درگیری نظامی است؛ درگیری‌هایی که غالباً هزینه‌های سرسام‌آور به همراه دارند. و سهمشان را از کیک اقتصادی منطقه افزایش میدهد. هر کشوری که وارد جنگ شود و امنیت و ثبات خود را از دست بدهد، بخش محدود سرمایه‌گذاری خارجی را نیز در رقابت از دست خواهد داد. در جنگ احتمالی آینده، ترکیه و عربستان خوشحالی خود را پنهان نخواهند کرد و حتی پاکستان، با آن اقتصاد متلاشی و تحت محور آمریکا و نفوذ عربستان، جز صدور بیانیه کاری از پیش نخواهد برد. جنگ دوازده‌روزه فرصتی بود تا بتوانیم کاستی‌ها را بشناسیم و آنها را تقویت کنیم، و دنیا نیز سطحی از قدرت بازدارندگی ایران را بشناسد. از این جهت است که برخلاف تحلیل غالب تحلیل‌گران داخلی و بین‌المللی، معتقدم جنگی رخ نخواهد داد و باید تمرکز را بر مشکلات داخلی گذاشت.. #تورم # مسکن# سقوط ارزش ریال. .... آدرس کانال من در ایتا https://eitaa.com/abalipour

بسم الله الرحمن الرحیم مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً

رهبر انقلاب در یکی از سخنرانی‌های خود خطاب به خانواده های شهدا: من به شما بگویم و به زبان بیاورم، هر وقت من فکر این را میکنم که این جنگ و این شهادت و این میدان های شرف و خون تمام بشود و ما بمانیم و بعد یک وقتی مثلا به تصادف بمیریم -که خیلی می‌میرند-، به تب بمیریم، از تصور این فکر خدا شاهد است آنچنان به قلبم فشار می‌آید... یک میدان مسابقه‌ی افتخار ابدی و الهی، یک میدان مسابقه بهشت، این از آدم گرفته بشود و آدم همین طور بمیرد؛ این خیلی سخت است. ای کاش و این دعایی ست که از قلب ما بر می آید ای کاش که مرگ ما هم مثل مرگ بچه‌ های شما(شهدا) باشد. و من گمان نمی کنم که کسی باشد که حقیقت این جور مردن را بداند و این آرزو را نکند.