عکس های بسیاری از آسمون؛/

برای که گریستي؟ چَشمانت می‌گویند من نبوده‌ام

از هرجا رسد درد ، از همانجاست دَوا

او به من می‌نگرد ، من به او ، او به او.

یکی از نشانه‌های بلوغ رفتاری در ارتباط با دیگران اینه‌که، فرد مقابل رو شخصی در حال تغییر ببینیم و اسیر برداشت‌های خودمون از گذشته‌ی اون آدم نباشیم. "تغییر" تنها پدیده‌ی غیر قابل تغييره و آدم‌ها ممکنه، رفتاری که امروز دارن رو فردا دیگه نداشته باشن...🤌🏼 - نیما قربانی

خوی پریزاد را کس ندارد جز پری

اگه من نبودم؛با دیدن رنگ آبی یاد من بیوفت.

دست‌های من از روشنی جهان پر بود و تو در سايه‌روشن روح خود ايستاده بودی . گاه پرنده‌وار شگفت‌زده به‌جای خود می‌ماندی . نازی ، تو از آب بهتری . تو از سیب بهتری . تو از ابر بهتری . تو به سپيده‌دم خواهی رسيد . مبادا بلغزی . من دوست توام و دست تو را می‌گيرم . روان باش ، که پرندگان چنين‌اند و گياهان چنين‌اند . چون به درخت رسيدی ، به تماشا بمان . تماشا تو را به آسمان خواهد برد . در زمانهٔ ما نگاه کردن نياموخته‌اند و درخت ، جز آرايش خانه نيست و هيچ‌کس گل‌های حياط همسايه را باور ندارد . پيوندها گسسته . کسی در مهتاب راه نمی‌رود و از پرواز کلاغی هشيار نمی‌شود و خدا را کنار نرده ايوان نمی‌بيند و ابديت را در جام آب‌خوری نمی‌يابد‌ . در چشم‌ها شاخه نيست . در رگ‌ها آسمان نيست . در اين زمانه ، درخت‌ها از مردمان خرّم‌ترند. کوه‌ها از آرزوها بلندترند . نی‌ها از انديشه‌ها راست‌ترند . برف‌ها از دل‌ها سپيدترند . ‌‌میان این روز ابری ، من تو را صدا زدم . من . « از نامه های سهراب سپهری به نازی »

11:11