گویند که خدا همیشه با ماست ، ای غم نکند خدا تو باشی ؟

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌چؤن ندارم با خلایق الفتى ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌خلق پندارند کہ ما دیوانه ایم

اما عزیز من ، زندگی که فقط فتح قلة‌ها نیست ؛ زندگی گاهی بیرون آمدن از درة‌هاست .

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌دل من کودکی سبك سر بود‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌خود ندانم چگونه رامش کرد

‌اوکه می‌گفت دوستت دارم ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌پس چرا زهر غم به جامش کرد ؟

خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار ، آسمان مکثی کرد . رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت نرسیده به درخت ؛ کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است . میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد . پس به سمت گل تنهایی می پیچی ؛ دو قدم مانده به گل . پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد در صمیمیت سیال فضا ، خش‌خشی می‌شنوی : کودکی می بینی ؛ رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانهٔ نور . و از او می پرسي خانه دوست کجاست؟