💙

جوانیِ مان بسیار آبی بود ، به رنگ لاجورد

خسته ای غم زده ای مثل منی می‌فهمم ‌ ‌ ‌ ‌دوست داری ز خودت دل بکنی می‌فهمم زیر سنگینی دنیا کمرت خم نشود ‌ ‌ ‌ ‌در تلاشی که فقط جا نزنی می‌فهمم آنقدر رهگذران زخم زبانت زده اند ‌ ‌ ‌ ‌ظاهرا طاقت هر حادثه ای را داری از درونت هم اگر می‌شکنی می‌فهمم ‌ ‌ ‌ ‌صحبت از هرچه کنی بر ضررت خواهد بود حرف داری و نباید بزنی می‌فهمم

11:11

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌دخت ِ ایران روزت مبارك ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

نعمتی‌ست ، بودنت ، داشتنت ، ادبیات چه کهنه می‌شود در وصف تو ! اما خیالی نیست ؛ من بی‌سواد می‌شوم وقتی حرف توست ‌.

چشمانش دریا بود اما آبی نبود ، من در چشمانش غرق شدم ، مثلِ آوارگان غرق شده‌ در دریای سیاه. .

من شور ؤ شر موج و تو سرسختي ساحل روزی که به سوی تو دویدم تو چه کردی؟

بهتر از بوی بارون هم داریم مگه؟!

بیا درباره‌ی چیزهایی ، سخن گوییم که نداریم ، من درباره‌ی تو و تو درباره‌ی....