درد به استخوان‌هایم رسید،دیگر خبری از گریه نیست و فقط بغضی در گلویم وجود دارد. واژه‌ها در سرم رژه می‌روند و دردم را توصیف نمی‌توانند بکنن،هجوم افکار به سمت من و لبی که هیچوقت سخن نمی‌گوید و در همان سکوت خواهد ماند.

‌عذرخواهی کردن مال وقتیه که مثلا حواست نیست پا رو کفش یکی گذاشتی،نه مال وقتی که پا رو قلب و احساسات یه نفر گذاشتی و لهش کردی.

-پرنده‌اي آبي در قلب من است؛ که مي‌خواهد بیرون بزند اما من زرنگ‌ترم فقط مي‌گذارم گاهي شب‌ها بیرون بیاید شب‌ها وقتي همه به خواب رفته‌اند به او مي‌گویم: مي‌دانم که تو در قلب مني پس این‌قدر غمگین نباش بعد او را مي‌گذارم سر جایش اندکي ميخواند چرا که هنوز کمي زنده است و این‌گونه باهم به خواب مي‌رویم با رازي که بین خودمان مي‌ماند رازي آن‌قدر زیبا که مي‌تواند مردي را به گریه بیندازد اما من گریه نمي‌کنم تو چه‌طور مَرد؟ -چارلز بوکوفسکي

4:44

میدونم درست میشه، فقط ممکنه درست شدنش انقدر طول بکشه که من تموم بشم.

صبر اندک‌ را بگویم یا غم بسیار را؟

قهوه می‌نوشم که با تلخی فراموشم شوي لعنتي فنجان چقدر همرنگ چشمانت شده