وقتی گردوغبار زندگی را از لباسش تکاند ، تنها سؤال سخت و درست را پرسید : «خوب بود یا بد؟ کارم را خوب انجام دادم یا خراب کردم؟» - شرق بهشت به قلمِ جان اشتاین بك

‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌بال هایمان زخمی‌ست ، ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌اما چشمانمان هوایِ پرواز دارد . ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

چرا انسان تا این حد با خوبي بیگانه است ؟

‌‌ ‌من ناتوان ز یاد ِکسی گشتم ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ای طبیب ؛ آن دارویم بده که فراموشي آورد

سوگ ، ضعف نیست . سوگ نشانه‌ی آن است که چیزی در جهان هنوز معنا دارد . انسان فقط برای آنچه ارزشمند بوده می‌گرید . اگر اندوهی هست ، پیش از آن عشقی بوده است . من هیچ کسی را نمی شناسم که اشکی روی صورتش سُر بخورد اما نداند چرا ؟ سوگ ، نه فروپاشیِ انسان ، که آخرین شکلِ وفاداری اوست ؛ در سوگ ، زمان لنگ می‌زند .صبح‌ها زود نمی‌آیند و شب‌ها دیر تمام می‌شوند . این کندی ، بیماری نیست . بدن دارد معنای از دست دادن را تمرین می‌کند‌ ! غم وقتی جمعی است ، کشنده نیست . کشنده ، غمی‌ست که مجبور است وانمود کند وجود ندارد کشنده غمی‌ست که آغوش سوگواری ندارد . غم اگر سرکوب شود بر میگردد به درون و بی وقفه از جهانِ جان تغذیه میکند ؛ این همان خودکشی‌ست. فرهنگ‌هایی که آیین سوگ دارند ، این را قرن‌ها پیش فهمیده بودند . از تراژدی‌های یونان باستان (آنتیگونه‌ی سوفوکل) تا تعزیه در سنت ایرانی ، سوگ همیشه جمعی بوده است . جامعه می‌دانست که اندوه اگر تنها بماند، ویرانگر می‌شود ؛ باید دیده شود . افسردگی فقط یک حالت روانی نیست ؛ یک پاسخ انسانی به شرایط غیرانسانی است . سوگ، اگرچه تیره است ، اما عقیم نیست . در دل سوگ ، حافظه زنده می‌ماند . در دل سوگ ، ارزش‌ها حفظ می‌شوند . و درست به همین دلیل است که قدرت‌ها اغلب می‌خواهند مردم «شادتر» باشند ، «مثبت فکر کنند» ، «عبور کنند». چون سوگِ آگاه ، فراموش نمی‌کند . پس اگر امروز دلتان سنگین است ، اگر شانه‌هایتان زود خسته می‌شود ، اگر لبخند به زور روی صورت می‌ماند بدانید : این شکست نیست . این انسان بودن است در جهانی که آسان نمی‌گذرد که هیچ خودِ سختی ست این متن نه دعوت به ماندن در غم است ، و نه انکارِ امید. بلکه دعوت به حقِ سوگواری است . حقِ مکث‌کردن . حقِ گریه‌کردن . حقِ گفتنِ این جمله‌ی ساده : زخم اگر دیده نشود ، چرك می‌کند. سوگوارم و در کنار مردمم در اندوهی جمعی - صابر اَبَر

خدا بهتون نمیگه دوستت دارم ، اما متولدین فصل تابستان رو سر راهتون قرار میده؛)

وقتی گردوغبار زندگی را از لباسش تکاند ، تنها سؤال سخت و درست را پرسید : «خوب بود یا بد؟ کارم را خوب انجام دادم یا خراب کردم؟» - شرق بهشت به قلمِ جان اشتاین بك

‌ ‌ ‌ ‌ ‌با تو دلِ سیاه ِ من به رنگ آسمونہ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

💙:)