با نگاه کردنِ به اسمون به گذشته نگاه میکنیم، به ستاره ای که شاید سالها پیش درون خودش فروپاشی کرده باشه و از بین رفته باشه و دیگه وجود نداشته باشه نگاه کنیم، ولی حتی اگه اون ستاره وجود نداشته باشه تصویر اون همیشه یه جایی از این کیهان وجود داره، و این تصویر تا ابد میتونه موندگار باشه.
اگه از هم سوالای عجیب غریب نپرسیم پس چیکار کنیم؟ اگه خودمونو به قبلنمون مقایسه نکنیم چی؟ اگه گلارو جمع نکنیم؟ اگه نریم چایی بخوریم؟ اگه خودمونو با چیزای کوچیک شارژ نکنیم چیکار کنیم؟ تو واقعا فکر میکنی میشه هیچ کاری نکرد و زنده موند؟ فکر میکنی میشه بدون همین چیزای کوچیک و مسخره ادامه داد؟ معلومه که نه.
