با عشق توست که می پیوندم به خدا، زمین، تاریخ، زمان، آب، برگ، به کودکان که گاه میخندند، به نان، دریا، صدف، کشتی به ستاره ی شب آنگاه که دستبندش را به من میدهد، به شعر که در آن خانه دارم و به زخم که در من لانه کرده. تو سرزمین منی؛ تو به من هویت میدهی آنکه تورا دوست ندارد، بی وطن است «دوستت دارم» و پایان سطر نقطه ای نمیگذارم ” نزار قبانی”

داره بارون میاد خیلی خوشحالم

بارون همیشه منو خوشحال میکنه