از اینکه مکث کردم و اون لحظه رو ثبت‌ کردم، خوشحالم.

هنوز هم می‌توان به ستاره‌ها آرزو بخشید.

ای کاش بال برای پرواز داشتم یا حداقل همین دو پایی که دارم توان ادامه داشت. اما حالا نه پای ادامه دادن دارم نه بال پرواز. اینبار می‌گذارم هرجور می‌خواهد بگذرد‌. فقط اینبار می‌خواهم بدون فکر و خیال چشم ببندم، اینبار طنابی دور گردنم حس نکنم، سیاهی مغزم را احاطه نکند و زنده بمانم. زنده بمانم. زنده بمانم‌.

Espoir

تو آفتابِ روشن امیدی بر جانم. «فروغ»