همه‌ی آدمای دوست داشتنیم ازم دورن...

_ همه‌ی آدما؟ چندتان مگه؟

همون کمِ دوست داشتنی رو هم ندارم نزدیکم...

_ رقیق تر شدی انگار زهرا! + اشک قاطیِ کَپَک های دلم شده.

و وقتی عشق نیست، ما خیلی بد بختیم.

انگار سنگ‌هایِ سنگینِ هیچ، روی پوچیِ سَرم می‌سُرَند...

شاید آدم پر توقعی ام! همه چیز را همین حالا، برای همیشه و در همین جا می‌خواهم. از چیزهای دور خوشم نمی آید! نمی‌توانم صبر کنم، جانم در صفِ فردا دوام نمی‌آورد، خسته ام... #خانه‌به‌دوش

گاهی فکر می‌کنم اصلا اینقدری که از دست دادم، نداشتم!

مثل آفتابگردانی که سایه‌اش بلندتر از خودش بود...

اِی بر پدرت دنیا، آن باغ جوانم کو؟

دریاچه‌ی آرامم، کوه هیجانم کو؟

نفرینِ کدام احساس خون کرد جهانم را؟