#گفت حداقل انتخاب کن که بعضی چیزا رو کالبدشکافی نکنی!

چون داد عادلان به جهان‌ در بقا نکرد بیداد ظالمان شما نیز بگذرد #سیف_فرغانی

زیرا گریختن در شأن ما نبود..

و البته ماندن در توانمان!

ظاهرا مغزم همه‌ی واحدای خالیش رو به سلول‌هایی اجاره داده که تا صبح تمام چراغ‌ها رو روشن می‌ذارن. #خانه‌به‌دوش

#گفت گاهی انقدر مشغول فهمیدن رنج می‌شی که یادت می‌ره ازش عبور کنی!

✍🏻 شاید مهم‌ترین درسِ تاریخِ امام‌کشی همین باشد: دشمن، همیشه آخرین حلقه‌ی زنجیر است! #هیاهو •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 تو دیر نرسیدی؛ من زود رفتم. #نیسان‌نامه! •|🌌|• @bidelijat

امروز مادر همین دانش‌آموزم پیام داده که بچه‌اش با گریه اومده خونه چون من تو کلاس یه چیزی بهش گفتم. به اون یه چیزی که گفتم کاری ندارم، چون دیگه اصلا مهم نیست که حق داشتم یا نه، درست بود یا غلط. اما این اتفاق که بچه‌ها گریه کنن به خاطر حرف یا یه رفتاری از من، می‌تونه بسیار بسیار بسیار به همم بریزه.

بله ممکنه اونا اشک بریزن و من با سرسختی تمام همچنان دعواشون کنم چون گریه از تقصیر آدم چیزیو کم نمی‌کنه! اما در خودم فرو‌ می‌ریزم.

من اصلا دلم نمی‌خواد این احساس شدید دلسوزی و آسیب‌پذیری رو در مقابل بچه‌هام داشته باشم، اما به نظرم دختر‌ها وقتی کم کم بزرگ می‌شن، سختی‌های خیلی خیلی خیلی زیادی رو تحمل می‌کنن که بخش بسیار زیادیش روانیه، یعنی خیلی بهشون سخت می‌گذره تا وجود نحیف دختربچه طورشون میشه یه خانم! شاید بقیه نوع نگاهم رو نپذیرن، اما به هر حال این نظریه که به خاطر تجربه‌ی زیسته‌ی خودم دارم. فلذا... اصلا اصلا اصلا اصلا دوست ندارم توی لحظه‌های بچگیِ این بچه‌ها روی دوششون بار شم، دلشون رو بشکونم، اذیتشون کنم و... یعنی با خودم فکر می‌کنم که سخت‌گیری جهان بسه براشون؛ و خب این وسط بین این فکر و وظیفه‌ی معلمی و تربیتی که دارم حیران مانده و اذیتم دیگه (:

‌. چند روز پیشا به توصیهٔ یک مشاور، یه کتابی رو خوندم (البته هنوز تمام نشده و اسمشم نمیگم) توش درباره‌ی جایگاه زن می‌گفت، وظایفی که بر دوششه، نگاهی که خدا بهش داره و... بعد می‌دونید به چی فکر کردم؟ به این که خودِ ما آدمای نادونِ مدعی، به خیالِ خامِ پیشرفت و امیدِ واهیِ برابری، عرصه‌ی زندگی رو بر خودمون تنگ کردیم! وگرنه واقعا زندگی این‌قدرا هم سخت نبود.