بیاید براتون فال بگیرم 😀

اخیشششششششش

باز ما موشک زدیم ایتا خل شد :_)

ایول ایول

کی به کیه ؟ شاید خدا توت رو برا رفاقت من و تو آفریده باشه :)))

تحمل کردن؛ شاید در مفهوم کلمهٔ ناخوشایندی باشه ولی بعضی وقت ها درست ترین انتخاب یا تنها گزینه برای مقابله با اتفاقات، انتخابات، یا آدماهای تحمیل شده زندگیته.

حتی اگر کتاب رمان هم باشد، کتاب قصه هم باشد، باز خیلی به مراتب بهتر از نشستن و تماشا کردن یک چیز بی معنی است(تماشای تبلیغات قبل از شروع برنامه مورد نظر است ) که همینطور انسان بی کار بنشیند و صفحه ای را تماشا کند بدون اینکه هیچ آموزش و یا اقلا لذتی از آن ببرد. اما این کار را نمی کنند! کتاب دم دستشان نمی گذارند که بخوانند! این همان حالت تن پروری ذهنی است که ما بایستی به شدت با آن مبارزه کنیم...

چقد زود تموم شد ...

سوال

شما وقتی شروع میکنید خاطراتتونو بنویسید یا میخواید یه نوشته ای بنویسید با چی شروع میکنید ؟ یا برای کی مینویسید ؟ اولش به کی سلام میکنید ؟

یادمه اولین بار که برای "خدا" نامه نوشتم آخرش گفتم خدایا خدافظ🥲

.... من خاطره مینویسم تا اتفاقای مهم زندگیمو فراموش نکنم، ولی هر وقت دفتر خاطراتمو ورق میزنم میخونم واقعا انگار ی غریبه اونارو نوشته ...من معمولا سلام میکنم گاهی ام امضا میزنم.گاهیی بچه بودم به بقیه میگفتم ی یادگاری برام بنویسن مخصوصا از دوستای دبستانم . وایی من خیلی جلوی خودمو میگیرم نوشته های قبلمو پاره نکنم