در سازمان تات چه خبر است؟!
🔹سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (تات) بزرگترین و مهمترین سازمان زیرمجموعهٔ وزارت جهاد کشاورزی است که رئیس آن، معاون وزیر است. این سازمان بزرگترین سیستم ملی تحقیقات کشاورزی (NARS) در غرب آسیا و بین کشورهای اسلامی محسوب میشود و در واقع مغز وزارت جهاد کشاورزی است که باید برای معضلات و ماموریتهای این وزارت، راه حلهای علمی و عملی بیابد.
🔹حالا لطفا به این تصویر توجه بفرمایید؛ هم اهل سنت برایم عزیز هستند، هم گیاهپزشکان و هم خراسانیها؛ اما سوال این است که چون رئیس این سازمان (ردیف اول تصویر) خراسانی و اهل سنت و گیاهپزشک است، آیا مدیران ارشد این سازمان هم باید حتیالمقدور حائز یکی از این سه شرط باشند؟! نسبت این نوع انتصابات با شایستهسالاری چیست؟! و آیا دلیل ناتوانی وزارت جهاد کشاورزی در تنظیم بازار و ناتوانی در مدیریت ضروریات معیشت مردم، فشل شدن این سازمان استراتژیک (که فیالواقع باید مغزافزار وزارت جهاد کشاورزی باشد) نیست؟!
🔹فارغ از وزارت جهاد، جا دارد از وزارت علوم هم بپرسیم که چرا اعضای هیات علمی این سازمان و سایر سازمانهای علمی مشابه در وزارتخانهها، برای ارتقاء باید همان مسیری را طی کنند که اعضای هیات علمی دانشگاهها طی میکنند؟! آیا متوجه تفاوت ماموریت اعضای هیات علمی چنین سازمانی با ماموریت اعضای هیات علمی دانشگاهها نیستید؟! آیا وظیفه هیات علمی چنین سازمانی صرفا مقاله نوشتن است و یا یافتن راهکارهای علمی و عملی برای گرهگشایی از معضلات و ماموریتهای مربوطه؟!
بلد طیب/کانال رسمی دکتر منان رئیسی
https://eitaa.com/baladetayyeb
هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
سفر کربلا را باید با دل رفت، نه با پا.
راهش خاکی است اما مقصدش آسمان.
هر که دلش حسینی شود، خودش زائر است، هرچند از دور نه در نقشه، که در دل باید جست.
راهش از عشق میگذرد، نه از مرز و بلیت.
از آلــــــــمان تا کــربـــــــلا
https://eitaa.com/a_r_b_a_i_n
آنتی بیـوتروریـسم
6 قسمت ششم از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404 سفر اربعین و همسفری با خودم سالهای پیش با پرچم
قسمت هفتم
از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404
سفر اربعین و همسفری با خودم و دلم👇
هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
✍سعی کردم برای همه کسانی که گفته بودند و حتی نگفته بودند «التماس دعا»، دعا کنم؛ برای همه کسانی که از کودکی حتی یکبار با من سلام و احوالپرسی کرده بودند. با خودم ـ همان همراه همیشگیام ـ حرف میزدم. به او گفتم:
«اگر روزی من بمیرم، کسی متوجه مرگم نمیشود. ارتباطم با آشناها و دوستانم قطع میشود، چون از جایی که خواهم مرد، کسی نیست که خبر مرگ مرا به آنها برساند. چقدر دوست و آشنا دارم که همدیگر را دوست داریم، تعدادشان غیرقابل شمارش است. در گروهی چند هزار نفره عضو هستم؛ هر وقت یکی از اعضا فوت میکند، همه برایش نماز، روزه، صدقه، قرآن و نماز اول قبر میخوانند. من هم عضوم، اما فکر نمیکنم اگر من از دنیا بروم، آنها برایم کاری بکنند.»
اینها را همینطور برای همراه همیشگیام (خودم) و دلم میگفتم. او نا همیشه در چنین وقتهایی سکوت میکنند و فقط گوش میدهد. بعد گفتم:
شاید خدا خودش بر من رحم کند...
ناگهان دلم گفت:
ببین، همین دستهای که به علمداری امام زمان (عج) راه انداختی،و نایبش
چقدر خوشحالاند. پدر و مادرت، مادربزرگت... فکر نمیکنم تا حالا آنها را با چنین خوشحالی در دنیا دیده باشی.
آره، راست میگفت.
امسال، حتی یک درصد هم فکر نمیکردم بتوانم با بسته شدن فرودگاه و جنگ دوازدهروزهی اسرائیل، به ایران بیایم و در راهپیمایی اربعین شرکت کنم. تمام فکرم مشغول بود. خدا قستمون کرد.
نمیدانستم چطور به خواهر و برادرم بگویم میخواهم به ایران بروم. وقتی تلفنی با خواهرم حرف زدم و گفتم تصمیم دارم بروم، فکر میکرد هر لحظه ممکن است بمبی بیافته رو سرم، . خیلی ناراحت شد و سعی کرد مرا منصرف کند. بعد هم شوهرش...
اما من گفتم:
بدَم هم نمیآید یکی از آن بمبها روی سر من بیفتد...
اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ
وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ
@a_r_b_a_i_n
هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
7
قسمت هفتم
از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404
سفر اربعین و همسفری
با خودم
و دلم
✍واقعاً وقتی آدم با دل راهی سفر اربعین میشه، نه با پا، هیچچی احساس نمیکنه. وقتی با پا راه میافتادم، درد پاهام شروع میشد، سوزش تاولهای پشت کمرم هم باهاش میاومد.
(یه اشتباه پزشکی باعثش شد. دکتر برام قرصهایی تجویز کرده بود که باید بعدش آزمایش میداد ببینه بدنم چطوره، ولی نداد. بعد از سالها استفاده، بدنم دیگه طاقت نیاورد و خودش رو از طریق پوست نشون داد؛ تاولهایی شبیه آبلهمرغان، فقط یه کم بزرگتر. تنها دارویی هم که دارن براش، قرص کورتیزونه. ده سال خوردم، چون فایده نداشت قطعش کردم. حالا هر از گاهی دوباره درمیاد.)
تاولهای ترکیده پشت کمرم میسوختن. میگن به استرس هم ربط داره، ولی من همیشه در آرامش هستم،
خودم هم همیشه بهم میگه در آرامشم، پس چرا باید دوباره اینطور بشه؟ خلاصه اینم شده بخشی از وجودم.
در مسیر، هرجا صندلی خالی میدیدم، مینشستم. زن و مرد، بچه و بزرگ، همه خوشحال بودن.
وقتی از زیر شلنگ آب رد میشدم و بوی خاک بلند میشد، یه حس قشنگ میاومد سراغم. یاد آبپاشی عصرای تابستون تو حیاط خونهمون میافتادم. نفس عمیق میکشیدم، خاطرات زنده میشدن، دوباره جون میگرفتم...
من معمولاً شبها یک قرص مسکن میخورم، مخصوصاً روزایی که زیاد سر پا هستم. معمولاً تا ۱۵ ساعت بعدش درد دیسک کمر ندارم. ولی الان باید دو تا بخورم، نمیدونم چرا اثرش کمتر شده. با این وضعیت، داروهامم دارن تموم میشن. خدا رو شکر هلال احمر این نوع دارو رو داره. سری قبل قرصام رو جا گذاشته بودم، گفتن نداریم. یاد یه سخنران افتادم که میگفت:
شما زندهتر از امام حسین (ع) پیدا نمیکنید؛ کسی که هنوز بعد قرنها اینهمه اثر داره، زندهست.
واقعاً داشتم این حرف رو با چشم میدیدم.با گوش میشنیدم، و حس میکردم.
تو مسیر، بچهها چقدر شاد بودن... اصلاً انگار کسی عزاداری نمیکرد. این جمعیت پیاده، که تو شهر خودمون یه ساعت راه رفتن برامون سخته، اینجا کیلومترها میرن و لبخند از لبشون نمیافته. اینا همهاش برکته.
این همه غذا، این همه آب، این همه محبت... واقعاً کی میتونه اینطور پذیرایی کنه؟
پیر، جوون، بچه، نوزاد با کالسکه یا ویلچر، همه در حرکت بودن.
بیشتر از همه، بچهها خوشحال بودن. اکثرشون تو آپارتمان زندگی میکنن، براشون این فضا یه دنیای جدیده. بازی با آب، خوراکیهای متنوع، بستنی و آبمیوه...
همسفرم یا خودم کنارم نشسته بود، به پاهام نگاه کرد و گفت:
«دیگه دنبال دمپایی جلو بسته نباش، معمولی بخر!»
راست میگفت. پاهام سیاه شده بودن، از ساق تا نوک پا.
ولی خدا رو شکر، انگار آسیب جدی ندیده بودم. پام موقع راه رفتن نمیلنگید، فقط از مچ به بالا ورم کرده و سیاه شده بود. پنجه پام سیاهتر بود ولی ورمش کمتر. باند کشی رو وقتی کفش پیادهروی پوشیدم باز کردم.
هر از گاهی موبایلم رو چک میکردم. محمد رسیده بود کربلا، با ماشین رفته بود، چند روز موند و برگشت تهران. خدا رو شکر زیارتش رو کرد و سلامت برگشت.
موبایلم خیلی داغ میشد، نه از گرما، یه چیز دیگه بود.بیشتر به جاسوسی، در جنگ دوازه روزه هم همینطور داغ میکرد.
در مسیر، جاهایی سایهبان زده بودن و موکت پهن کرده بودن. چند تا کولر بزرگ هم گذاشته بودن که هوای خنک میداد. منم گاهی موبایلم رو میگرفتم جلوی کولر که خنک بشه.
خانوادههایی که با هم اومده بودن، دائم نگران گم شدن هم بودن. هرچی به حرم نزدیکتر میشدیم، جمعیت بیشتر میشد.
یه بار وسط صحبت دربارهی گم شدن بچهها که قبلاً تجربهش رو داشتم، گفتم:
«اگه گم شدید، یه نشونه بذارید مثلاً یه تیرک یا پرچم خاص، همونجا قرار بذارید تا همو پیدا کنید.»
منم وقتی با چند نفر همسفرم، همین کار رو میکنم.
اما تو اون مسیر، یه چیزی بود که نمیشد با هیچ کلمهای توصیفش کرد؛
یه حس زنده بودن، یه حس جریان داشتن زندگی...
اونجا، توی مسیر اربعین،
زندگی به معنای واقعی در جریان بود.
ٱلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ
وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ
@a_r_b_a_i_n
هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
4_5776321011246964011.mp3
زمان:
حجم:
17.6M
حسرت میخورم
وقتی که آشوبم تُربَت میخورم ..
@a_r_b_a_i_n
🔴 در چند خیابان تهران، اعتراضات خیابانی شکل گرفته، جمعیتی که اومدن بین 200 الی 500 نفر در هر خیابان هست. از شعارهایی که میدن معلومه جهت گیریشون اقتصادی نیست بلکه سیاسیه اون هم سلطنت طلبهایی که اتصال مستقیم به اسرائیل دارن...
👈 مراقب باشیم، روایتِ میدان نباید دست اسرائیل باشه
بهترین راه الان اینه که نیروهای حزب اللهی در صحنه حضور پیدا کنن، که خروجی آن جنبش زن زندگی نشه،
🦠@bioteroris🦠
کسبه و عموم مردم شریف ایران اگر هم اعتراض به حقی داشته باشند آنرا از مسیری که خودشان صلاح بدانند دنبال میکنند و نه در مسیر آنهایی که دستشان تا مرفق به خون جوانان این ملت آلوده شده و سالهاست که در آزمون شرافت رفوزه شدهاند.
بلد طیب/کانال رسمی دکتر منان رئیسی
https://eitaa.com/baladetayyeb
5.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
1️⃣ قدم اول : ویتامین کا
⭕️ویتامین کا یکی از عوامل ناباروری و مشکلات خود ایمنی است
👈از روز اول آلومینیوم وارد خون نوزاد میکنیم...
@darman_be_lotfe_khoda📝