هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
سفر کربلا را باید با دل رفت، نه با پا.
راهش خاکی است اما مقصدش آسمان.
هر که دلش حسینی شود، خودش زائر است، هرچند از دور نه در نقشه، که در دل باید جست.
راهش از عشق میگذرد، نه از مرز و بلیت.
از آلــــــــمان تا کــربـــــــلا
https://eitaa.com/a_r_b_a_i_n
آنتی بیـوتروریـسم
9 قسمت نهم از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404 سفر اربعین و همسفری با خودم و دلم ✍ در مسیر راه
قسمت دهم
از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404
سفر اربعین و همسفری با خودم و دلم👇
هدایت شده از از غـربت آلمان تا آغـوش کـربلا
10
قسمت دهم
از آلمان به کربلا سفر آخر در سال 1404
سفر اربعین و همسفری با خودم، و دلم
✍نوشتم: سفر اربعین را من با خودم (همسفرم) و دلم میآیم. وقتی برقِ رفتن به راهپیمایی اربعین به سرم میزند، اول دلـم بیقراری میکند. بعد خودم (همسفرم) مثل بچههای بیتاب مدام به من تلنگر میزند:
چرا برنامهی مرخصیات را درست نمیکنی؟
چرا دنبال بلیت نیستی؟
چمدانِ سفر قبلیات یک چرخش خراب شده، باید چمدان بخری.
امسال فروشگاههای خوب شهر خودمان بسته شده، باید بروی شهر دیگری خرید.
سفارشها را نگرفتی…
به خواهر و برادرت نگفتی میخواهی بری ایران…
داروهایت در حال تمام شدن است… دکترت هم مثل همیشه این موقع سال میرود تعطیلات! مثل سال پیش مشکل پیدا میکنی… دیر میشود…
همینطور شروع میکنند به غر زدن. خودم (همسفرم) همیشه آرامتر از دلم است.
وقتی این دو نفر من و دلم کارها را یادم میاندازند، هنوز در فکر هستم که نکند هزینهی این سفر را بدهم برای نان و آب برای غزه؟ این فکرها جلوی چشمم رژه میرود. اما بعد با خودم میگویم: سالی یکبار هم شده باید برای خودم (همسفرم) و دلم این سفر را بروم. حق آنهاست. لذتی که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست.
بعد فکر میکنم شاید امسال آخرین سالی باشد که امکان این سفر برایم پیش آمده… شاید سال بعد توان جسمیش را نداشته باشم، شاید هم اصلاً زنده نباشم. این فکرها وقتم را میگیرند، اما در نهایت هیچ دلیل قانعکنندهای برای نرفتن پیدا نمیکنم.
تقویم را برمیدارم، مناسبتها را نگاه میکنم و به فارسی در تقویم میلادی وارد میکنم. تلفن میزنم… امسال پرواز مستقیم نیست. با هر شرکت حداقل ۲۰ دقیقه باید صبر کنم تا ببینم پرواز دوم از کدام کشور میتواند باشد.
بالاخره بلیت را میگیرم. تمام شد.
وقتی فکرش را میکنم که الان من در کربلا هستم، بیشتر به طلبیدنم پی میبرم. با خودم مرور میکنم:
۱. قطار در آلمان زودتر از وقتش حرکت کرد.
تقصیر خودم بود. نگاه کردم و دیدم قطار بعدی یک ساعت بعد میآید. مغزم قفل کرد که یعنی به پروازم نمیرسم. آسانسور ایستگاه خراب… پلهبرقی از کار افتاده… پلهای زیاد…
یکباره آقا امام حسین ع کسی را فرستاد. فرشته بود چه کسی بود؟
یک خانم جوان آمد جلویم و گفت: «با تاکسی برو.»
فکرش را نمیکردم یک خانم با روسری، مرا با چمدان ۲۵ کیلویی تا ایستگاه تاکسی برساند و من به فرودگاه برسم!
آقا چه کردی با من… نفهمیدم چگونه رسیدم. چرا شمارهاش را نگرفتم؟ این چه کسی بود!؟
به محض رسیدنم، گیت بسته شد. مسئولش هم خیلی بد برخورد کرد.
باز آقا خودش کمکم کرد … نمیدانم چه کرد که با وجود همهی قصور من، راه باز شد.
وقتی فهمیدم هر دو پروازم از آلمان و استانبول به تهران از دست رفته، پرسیدم باید چه کنم؟ گفتند: «دوباره بلیت بخر.»
حاضر بودم به هر قیمتی بلیط بخرم.
مسئول فروش مشغول حرفزدن با تلفن بود… این چند دقیقه برایم یک عمر گذشت.
باز آقا امام حسین ع آمد کمکم، آقا چه کردی با من،مثل کودکی که مادرش به زور میکشدش برای رفتن به مقصد.
مسئول قسمت گفت: «لازم نیست. بارت را بده، زود بیا سوار شو.
کارت پرواز را گرفتم. فقط یک کولهپشتی داشتم و یک کیف کوچک پاسپورت.
مسیر تا هواپیما خیلی طولانی بود، بلندگو هم مدام اسم مرا صدا میکرد.
وقتی مسئول پرواز مرا دید، شروع کرد غرزدن. من ساکت بودم. حق میدادم. گذاشتم دلش خالی شود.برای اینکه بیشتر دلش خالی بشه،
گفتم قطارها بدون برنامه حرکت کردند و گیت را زودتر بستند… آخرین نفر بودم.
بدنم داغ بود. تا نشستم، مهماندار گفت کمربندت را ببند.
دو صندلی بغلم خالی بود… نعمتی بود. حوصلهی حرف زدن سوال جواب با کسی را نداشتم.
در استانبول هم باز کسی آمد کنارم گفت: «میخواهم با تو باشم.»
هر دو مقصد نهاییمان تهران بود اما ترمینالها فرق داشت.
من ترمینال ۴ بودم، او ۳.
مشورت میکردیم، هر کسی یک چیز میگفت. بالاخره کارت پروازش را دیدم و فهمیدیم من ۴ هستم و او ۳.
من ۳ ساعت فاصله بین دو پرواز داشتم، آن خانم فقط ۱ ساعت.
اگر پابهپای او میرفتم، من پروازم را از دست میدادم،
باز آقام امامحسین ع کمکم کرد.،
اشرف قرار بود از تهران برایم بلیت هواپیما به نجف بگیرد هیچ خبری از او نبود.
وارد ایران شدم، بلیت رفتن تا مرز هم نبود.
اما وقتی دعوت شده باشی، آقا خودش راه را باز میکند.
در کمال ناباوری، وقتی انتظار پرواز داشتم، برایم در یک اتوبوس فقط یک جای خالی پیدا شد…
از آلمـان تا کـربلا
https://eitaa.com/a_r_b_a_i_n
گفتگوی کوتاه با مرد دوست داشتنی در صحن غیر علنی مجلس
🔹دیروز در صحن غیر علنی مجلس میزبان امیر سرلشکر موسوی (رئیس ستاد کل نیروهای مسلح) بودیم؛ قبل از آنکه صحبتشان را شروع کنند نزد ایشان رفتم و پیشانیشان را بوسیدم و خدمتشان عرض کردم که شما را خیلی دوست دارم و گفتم دعا میکنم به وقتش، به دوستان شهیدتان ملحق شوید؛ محجوبانه لبخندی زدند و گفتند که تا سر اسرائیل را نکوبم قصد ندارم شهید شوم!
🔹سپس پشت تریبون رفتند و حدود ۳۰ دقیقه صحبت کردند؛ در بخشی از صحبتشان در پشت تریبون هم به گفتگویشان با حقیر اشاره کردند و گفتند که یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ، و یا باز هم ما سر خصم را بکوبیم به سنگ! (تعمدا شعر را تحریف کردند تا بگویند که انشاءالله در هر صورت پیروزیم).
🔹اما تلخترین جای صحبتشان آنجا بود که گفتند حاضر هستند تیزی خنجر آمریکاییها و صهیونیستها را تحمل کنند اما تحمل خنجر برخی سلبریتیهایی که از پشت خنجر میزنند برایشان خیلی دشوار است! حالا بعد از صحبت ایشان، به عمق خیانت سلبریتیهایی میاندیشم که اغلب آنها با حمایتهای نظام به شهرت رسیدند و حالا اینطور علیه همین نظام و انقلاب لگدپراکنی میکنند!
بلد طیب/کانال رسمی دکتر منانِ رئیسی
https://eitaa.com/baladetayyeb
3.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🌷 رهبر انقلاب: روز ۲۲ بهمن، روز رونمایی از قدرت و عزّت ملّت ایران است
📥 متن کامل بیانات | #دهه_فجر
💻 Farsi.khamenei.ir