ببین ، میدونم وقتی نوحهها رو گوش میدیم، قلبمون با دیدن اشک و صدای شکستن در، کباب میشه. این خیلی خوبه و همین احساس ما رو به اهل بیت نزدیک میکنه.
ولی من دیشب موقع خواب به این فکر میکردم که این همه تمرکز روی "درد فیزیکی و یا داشته ها و نداشته های دنیوی"، یه جورایی قضیه رو کوچیک میکنه نه؟
منظورم اینه که:
اگر فردا کسی بیاد و بگه: اونا میتونستن در رو آتیش نزنن! یا با لگد به در نزنن تا این اتفاق ها نیوفته!
میدونی حقیقت تلخ کجاست؟
درد اصلی حضرت فاطمه (س) جهالت مردم بود.
فکر کن! تمام تلاش پیامبر (ص) برای روشن کردن مسیر، نادیده گرفته بشه. ام ابیها که میدونستند حق کجاست، وقتی میبینند مردم خودشون رو به خواب زدن و حاضر نیستن حقیقت رو ببینن—این غربت و این ظلمی که به مفهوم دین شده، کوبندهتر از هر جسم زخمی است.
اره این همون دردیه که به کربلا رسید ولی:
اگر اون روز، مردم آمادهی پذیرش حق بودند، فردا هم زیر در صحرای کربلا اونقدر پست رفتار نمیکردن. درد حضرت زهرا (س)، ریشه ظلم آینده بود.
ی جمعبندی ساده:
بیایید سوگواریهامون رو از گریه برای جسم ببریم به گریه برای بصیرت از دست رفتهی امت. این اعتراض واقعی ماست!
امروز روز آخر هیئتهای فاطمیه است! اگر امروز به خودمان نیاییم… معلوم نیست سال بعد باشیم یا نه… بیایید هر چه زودتر بیدار شویم!
از:
🌧به لطافت باران🌷
