چایِ تلخ
(اگه در حال غذا خوردنین نبینین) پناه بر خدا، یک ماهی با دشوری فنری
بچهها من دقت کردم این ماهیه کلا همیشه دشوری هاش فنریه
خیلی بامزس
هدایت شده از جایِ خالی
از آن زمان که زندگی، تو را کنار من نخواست
غروب پنجشنبه هم، شبیه عصر جمعههاست!
هزار روز بیقرار و طعم تلخ انتظار
نگو به من سکوت کن! که گریه کار بچههاست..!
از آن زمان که رفتهای، به اشک خو گرفتهام
خودت بیا به خانه یا بگو که خانهات کجاست؟
نگو دگر ز صبرها، که بین سنگ قبرها
به جستجوی نام تو، دلم پر از گلایه هاست!
کدام امید دیگری؟ کدام روز محشری؟
چنین که بعد رفتنت، قیامتی به دل به پاست!
شکایتی نمیکنم، سکوت میکنم دگر
فقط بگو چرا خدا تو را کنار من نخواست؟
هدایت شده از جایِ خالی
من را بگذار عشق زمین گیر کند،
این زخمِ سراسیمه مرا پیر کند
این پچپچهها چیست؟ رهایم بکنید،
مردم خبری نیست رهایم بکنید
من را بگذارید که پامال شود،
بازیچهی اطفالِ کهنسال شود
من را بگذارید به پایان برسد،
شاید لت و پارم به خیابان برسد
من را بگذارید، بمیرد به دَرک،
اصلاً برود ایدز بگیرد به دَرک
من، شاهدِ نابودیِ دنیایِ منم،
باید بروم دست به کاری بزنم..!
یک شبی مجنون نمازش را شکست
بیوضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارق از جام الستش کرده بود
سجدهای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کردهای
بر صلیب عشق دارم کردهای
جام لیلا را به دستم دادهای
وندر این بازی شکستم دادهای
نشتر عشقش به جانم میزنی
دردم از لیلاست آنم میزنی
خستهام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو، من نیستم
سکوتم را نکن باور
خودت هم خوب میدانی
که در اشعار مـن چیزی شبیه داد و فریادی
حقیقت زهر تلخی بود که آگاهانه نوشیدم
ز این هم تلختر باشی
همان فرهاد شیرینی