هدایت شده از یونیک.
کارآگاه!
کارآگاه با تعجب و ناراحتی به چهره ای که رو به رویش بود خیره شد.
«تو...»
«چیه؟ تعجب کردی؟ حتماً حدس نمیزدی که از بین اون همه آدم...کار من باشه.
فکر کردی من واقعاً عاشقت شده بودم؟ فکر کردی همه چیز اتفاقی بود؟»
سکوت کرد و چند قدمی عقب رفت.
«باورم نمیشه...اینا همش یه خوابه... کسی که دوستش دارم یه قاتل جانی نیست...»
«هر چقدر که دوست داری انکارش کن!
من فقط میخواستم مطمئن بشم هیچوقت نمیفهمی که کار من بوده...برای همین بهت نزدیک شدم...برای همین کاری کردم که عاشقم بشی...
حالا هم که کار از کار گذشته و دیگه بهت نیازی ندارم...نظرت درباره ی مردن چیه؟»
سردی اسلحه پوست شقیقه اش را قلقلک می داد.
«مردن...توسط کسی که عاشقشم؟ باید خیلی خوب باشه...اما متأسفم...این پرونده درباره ی من و تو نیست...درباره ی عدالته...»
سپس با یک حرکت سریع اسلحه را از طرف مقابلش گرفت و با تمام قوایش او را هل داد.
مرد به زمین افتاد و خنده ی کوتاهی سر داد.
«اوه! فکر نمیکردم اینقدر زور داشته باشی!»
با دست های ظریف و لرزانش اسلحه را به سمت مرد نشانه گرفت.
«تسلیم شو!»
«مجبورم کن!»
قطره های اشک دیدش را تار کرده بودند.
«زود باش دیگه... بهم شلیک کن...نذار فرار کنم...من همون کسی هستم که تو و تیمت یک سال و خورده ای دنبالش میگشتید...گیرم بنداز...»
زن جوان به گریه افتاد...
او نمی توانست شلیک کند...
در مقابلش مردی را می دید که با تمام جان دوستش میداشت...نه یک قاتلِ جانی.
پس چشمانش را بست و گلوله ای حواله ی آسمان کرد.
« اینجاست! پیداش کردم! بیاین اینجا!»
مرد پوزخندی زد.
سپس از جایش بلند شد و به اعماق جنگل دوید.
برای: قهوه سرد.