اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر میکشه، به گذشته فکر میکنی و با خودت میگی چیشد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه.
رها کنید بره، شما نمیدونید بعد از این رها کردن چه اتفاقا و آدمای بهتری سر راهتونه .
آدم گاهی چنان ساکت میشود که حتی دل خودش هم نمیفهمد دارد میمیرد، نه زندگی میکند.