ولی جنابِ پاشایی درست می‌گفتن، غم تمومی نداره، نداره، نداره ..

وقتی با مائده از سالن میام بیرون بابارو می‌بینم که پایین پله‌ها وایساده و با دیدنم لبخند میزنه، از مائده خداحافظی میکنم و اون به سمت باباش که کمی دورتر از ما تو ماشین نشسته می‌دوئه، می‌شینم تو ماشین و راه میوفتیم سمت خونه، تو خونه با کلی ذوق آماده می‌شم و بعد از اینکه مامانم وسایلو برمیداره دیوان حافظی که جلد سبز رنگ داره رو برمیدارم، وقتی می‌رسیم خونه مامان‌جون دایی و زندایی و شادی اونجان، یه میزِ قشنگ مثل هرسال می‌چینیم و بعد از خوردن شام می‌شینیم دورهم و حافظ می‌خونیم و فال می‌گیریم که یهو لامپ گوشه اتاق عجیب به‌نظر میاد. * https://eitaa.com/Rih_nz/4875

-

روزی که با مرورِ غزل گریه می‌کنی ، باید بغل کنی غزلم را به جایِ من ..

- بغلم کن بغلت گوشه‌یِ دنجِ گریه‌هامه ..

من ازت می‌خوام بغلم کنی چون به تهِ خط رسیدم، چون کم آوردم، پس بغلم کن، بی‌هیچ‌حرفی، بذار تو پناهگاهم باشم.

-

یک رساله دیده‌ام با نام زیبایِ بغل .. پس عزیزِ قلب کن حی علی خیرالعمل ! =)

می‌گه که .. - لبات اون جامِ شرابه که می‌خوام سر بکشم ..

-

تولدت تو آسمونا مبارك سیدِ خدا =)

- آغوشِ تو آرام کند موجِ دلم را ..