ما وانمود میکنیم چیزی حس نمیکنیم؛ وانمود میکنیم هیچ‌ چیز مهم نیست؛ اما حقیقت اینه که هنوز هم دلگیر می‌شیم، هنوز هم دلتنگ میشیم، هنوز هم بعضی شب‌ ها آرزو میکنیم یکی بیاد و از پشت این زره، قلبمون رو ببینه. آدم آهنی بودن یعنی درد کشیدن بدون اینکه کسی بفهمه. و شاید دردناک‌ تر از هر زخمی، همین نفهمیده موندنه..

یه روزی، یه متن بلند و بالا در همین مورد مینویسم...

حتی اینجاهم که میام یکم خودمو تخلیه کنم، سریع ممبرام لف میدن...

بیخیال؛ شبتون بخیر

:)

هفته دیگه این موقعا حتی زودتر، آزادی از امتحانات از آن من و آینه‌م است🕶'

who!?

‌