_ما همیشه لبهی پرتگاه قدم میزنیم؛ درست همانجا که نه میتوانیم بمانیم و نه میتوانیم رها کنیم.
هدایت شده از چشمِ آینده.
اسفند تو خوش قلبی، اما چون آدما رو از خودت میرونی همه نسبت بهت گارد دارن.