پناه‌ منی بابا‌رضا✨

کاش مغزم بفهمه الان وقت خوابه نه وقت کتاب خوندن

تو روشن ترین ستاره ی آن شب بودی . دستم برای چیدنت نمی‌رسید . حریر آبی‌رنگ بر روی سپیدی صورتت افتاده بود و گیسوانت که حال کوتاه است با نوازش باد تکان می‌خورد . از من دور بودی ؛ دستم توان بریدن رشته ی فراق را نداشت . گمان کردم که در آغوشت کشیدم تو هم گمان می‌کردی در آغوشِ منی ‌... هنوز هم پشت پلک هایت سایه ی آبی میزنی و رنگ لاکت برق می‌زند . هنوز همانقدر زیبایی . درست همانند آن شب که تا سحر سخن هایمان را نوشتیم و گفتیم . هنوز هم ترکیب تو و نور ستودنی ترین تصویر پیش چشمان من است . هنوز هم همین است و خواهد ماند . تو روشن ترین ستاره ی آن شب بودی و روشن‌ترین ستاره ی من باقی خواهی ماند . |نوشته ی تقدیم شده به آنچه بر فنیا می‌گذرد ، از نزدیک‌ترین ها به قلبِ من | از دُخت خانه ی دوست

ستاره ی خواستنی !