. بشکن دلم که رایحه‌ی درد بشنوی کس از برونِ شیشه نبوید گلاب را - نوعی خبوشانی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. دل در جهان مبند که فانی‌ست هر چه هست هر بوالهوس حریف مسیحا نمی‌شود - حافظ 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. غم صیقل خداست، خدایا ز ما مگیر این جوهرِ جلی که جلا می‌دهد به دل - شهریار 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. نمی‌خواهم بِرَنجانم دلت را بی‌سبب اما چگونه مرگ یک مادر، چهل تن متّهم دارد؟! - کاظم بهمنی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. مردی که کنده بود در قلعه را ز جا وا می‌کند پس از تو، درِ خانه را به زور - حسین زحمتکش 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

آرزو کردم: ای کاش عود بخوری بودم در زوایای قبرها گذاشته می‌شدم بعد از تو مادر جان! خانه خالی‌ست و شب‌ها به چشمانم رحم نمی‌کنند 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. مهر به ژرفای خود پی نمی‌برد، تا آن‌گاه که ساعت فراق فرا می‌رسد. –پیامبر و دیوانه– #برشی_از_کتاب 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. سراغ از منِ تنها نمی‌گرفت کسی غم تو آمد و هر شب گذاشت سر به سرم - سید تقی سیدی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. دلا سخت است اگر مانند یک فرمانده‌ی عاشق امیر یک سپاه اما اسیر یک نفر باشی - لا ادری 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

. ‌هر عاشقی گریست، به یادت گریستم چشمان من چکیده‌ی غم‌های عالم‌اند - سیدمهدی ابوالقاسمی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉

ما را مثل عقرب بار آورده‌اند؛ مثل عقرب! ما مردم صبح که سر از بالین ور می‌داریم تا شب که سر مرگ‌مان را می‌گذاریم، مدام همدیگر را می‌گزیم. بخیلیم؛ بخیل! خوش‌مان می‌آید که سر راه دیگران سنگ بیندازیم؛ خوشمان می‌آید که دیگران را خوار و فلج ببینیم. اگر دیگری یک لقمه نان داشته باشد که سق بزند، مثل این است که گوشت تن ما را می‌جود. تنگ نظریم، ما مردم تنگ نظر و بخیل، بخیل و بدخواه، وقتی می‌بینیم دیگری سر گرسنه زمین می‌گذارد انگار خیال ما راحت‌تر است. وقتی می‌بینیم کسی محتاج است، اگر هم به او کمک کنیم، باز هم مایه خاطر جمعی ما هست. انگار که از سرپا بودن همدیگر بیم داریم! - محمود دولت آبادی 𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉